Little Trouble Kids :: Haunted Hearts

Wat is twee jaar in een mensenleven? Een zucht, een ademstoot, de tijd die nodig is om een nieuwe plaat te schrijven en uit te brengen of toch een periode waarin veel kan gebeuren? Vraag het aan Little Trouble Kids en het antwoord zal niet alleen rozengeur en maneschijn zijn. Haunted Hearts, dat twee jaar na Adventureland verschijnt, is donkerder en gecompliceerder, en niet zonder reden.

De naweeën van enkele tegenslagen in het privéleven van Thomas Werbrouck en Eline Adam, het oorspronkelijke duo achter de band (heden ten dage is het een trio), zijn duidelijk het album ingeslopen. Muziek als therapie dus? Niet helemaal, want daarvoor zoekt de plaat muzikaal te interessante paden op, niet in het minst dankzij het toetreden van drummer/percussionist Jonas Calu die op dit album de percussie van Adam overneemt. Opvallend genoeg leidt dat overigens niet tot meer drumslagen of harde roffels, net zoals voorheen blijft de ritmesectie op de achtergrond als sfeerschepper die af en toe de puntjes op de i zet.

Sfeer is er dan ook te over op deze derde plaat die het potentieel van Little Trouble Kids pas echt laat horen. Was het debuut (onder de bandnaam Boston Tea Party) nog een vingeroefening die zich niet van zijn grote voorbeelden wist los te weken, dan klonk Adventureland alvast een pak — euh — avontuurlijker. Opvallend en finaal passend bij het album was de haast spierwitte hoes die het eerder vrolijke, luchtige karakter van de songs weergaf. Evenzo geldt voor Haunted Hearts dat duisternis en een gebrek aan kleuren de hoofdmoot voeren, zowel in de uitvoering als in de muziek.

De mix van afgemeten, harde klanken gekoppeld aan mijmerende ondertonen haalt duidelijk inspiratie bij Fugazi (zonder de rigide punkinslag) en The Birthday Party (zonder de exuberante gekte), maar speelt evengoed leentjebuur bij de voodoocultuur, of althans de populaire interpretatie ervan die gekenmerkt wordt door een ritualistische, tribale inslag. Werbrouck en Adam geven dan ook grif toe dat onder meer de documentaire Divine Horsemen: The Living Gods Of Haiti (1985) een invloed op de plaat heeft gehad. De afgemeten hardcoremelodieën en –ritmes gekoppeld aan een zompiger geluid nodigen weliswaar Baron Samedi niet uit tot een dodendans maar zijn (traditionele) zombies zwerven wel degelijk willoos tussen de nummers rond

Intro “Robot” zet meteen de toon door met bevreemdende klanken (iets tussen slijpende stenen en een zware ademhaling in) te spelen alvorens de song overgaat in “Myrineterest”, een repetitieve, tribaal aandoende bezwering waarbij Adam als hogepriesteres de rite leidt en Werbrouck tussendoor zijn ongeluk uitsist. Iets luchtiger –vrolijk zou ongepast zijn — gaat het er aan toe in “Hunter” dat marcherende drums laat afwisselen met ijle gitaren en een naar melancholie neigende Adam. De speelse drum van “Medal & Scars” contrasteert mooi met het sluipende gitaargeluid en de samenzang van Adam en Werbrouck, wiens stemmen knap door elkaar kronkelen.

Eerste single “Haunted Hearts” vormt het middelpunt van de plaat en laat Werbrouck als “lead” zanger naar voren komen, een rol die hem duidelijk goed afgaat. De donkere twijfel van de vorige nummers ruimt baan voor een zelfzekerheid die prachtig ondersteund wordt door een hijgende Adam en drums die zelfs in al hun ketelgeluid een zekere levensvreugde vinden. Is het geluk van korte duur? Zoveel lijkt “For As Long” niet te insinueren maar dat de mijmerende song andere paden opzoekt, staat buiten kijf. Werbrouck laat zijn gitaar meanderen in een andere dimensie terwijl ook de drums hogere regionen opzoeken. De naweeën van het voodooritueel laten verder hun sporen na in het wave/protopostpunkerige en afgemeten dromerig “Tightrope” dat een berouwvolle Adam boven een spookachtig geluid heen laat zweven.

Het stevige “Amateur Bitch” zet in op de percussie, al kan de (opnieuw) spokende gitaar niet genegeerd worden. Jammer genoeg wordt de song geregeld onderbroken door een declamerende, sloganeske zang die het nummer niet echt ten goede komt. Een kleine hobbel in de weg, zo maakt “Kansas” duidelijk, want deze van garagepunk doorgedrongen aanval is een opgestoken middelvinger naar alles en iedereen. Extra punten overigens opnieuw voor Werbrouck, wiens gejammer de kers op de taart vormt. Het afsluitende “Where Were You” laat tot slot het geweld varen en opteert voor een zachte ballade die slechts na het nodige aandringen spaarzame percussie en rustieke ruis toelaat.

Met tien nummers die samen net over de dertig minuten gaan, is Haunted Hearts opnieuw een oefening in spaarzaamheid en beknoptheid. Maar Adam en Werbrouck, geruggensteund door Calu, zijn er zich maar al te zeer van bewust dat intensiteit het beste werkt mits het met de nodige terughoudendheid toegepast wordt. Wat het album “mist” in tijd, maakt het goed in ervaring. Haunted Hearts vertrekt vanuit een rammelende noisepopgedachte, combineert die met een strakke hardcore/punkaanpak en laat het geheel baden in een ijle voodookoortsdroom. De Loa kijken vanuit de schaduwen goedkeurend toe.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + 12 =