Boston Tea Party :: Little Trouble Kids

Kinky Star, 2010

Er zijn zo van die plaatjes waarvan je niet direct weet wat je
ervan moet denken, laat staan wat je ermee moet aanvangen. Dat het
debuut van het vaderlandse Boston Tea Party er zo eentje is, maakte
van de bespreking ervan niet meteen een vluggertje. En dus luister
ik nu sinds enkele weken bijna dagelijks naar ‘Little Trouble
Kids’. Als oplossing voor mijn probleem besloot ik tenslotte om een
simpele en uiterst schoolse tactiek toe te passen: lijstjes! Het
afwegen van plus- en minpunten bleek een goed idee en liet mij
aldus toe om toch een gedegen mening te vormen. Omdat een recensie
vaak net bedoeld is om zijn lezers te helpen bij het vellen van
zo’n oordeel, onthoud ik u deze grondige analyse dan ook
niet.

Om dit proces te kunnen eindigen op een positieve noot begin ik
alvast met de contra’s. Allereerst duurt het album slechts een
klein halfuurtje. En hoewel dat tegenwoordig al lang niet meer zo
uitzonderlijk is, laat het toch eerder te weinig ruimte om echt
overtuigend en gevarieerd uit de hoek te komen. Dat laatste mag je
opvatten als puntje twee: als geheel klinkt ‘Little Trouble Kids’
soms ietsje te eentonig. Dat dit voor een stuk ligt aan de gedurfd
minimale instrumentatie – stem, akoestische gitaar en stompbox,
plus enkele maffe studio-effectjes – maakt ons echter bereid dit
gedeeltelijk door de vingers te zien.

Dat we na deze twee punten van kritiek al bij de positieve kant van
de zaak zijn aanbeland, is meteen een eerste pro: er valt eigenlijk
niet zoveel aan te merken op deze plaat. De duidelijke invloeden
(Sonic Youth en
rammelrockgroepen allerhande) staan nooit in de weg van de
originele aanpak van de twee Gentse liefjes, de kinderlijk naïeve
teksten zijn eerder schattig dan storend en de low budget aanpak
wérkt. Ook het feit dat het album na enkele weken nog overeind
blijft en even catchy klinkt als bij de eerste
luisterbeurt, is zeker het vermelden waard. Het opmerkelijkste aan
dit schijfje hebben we echter al bij de negatieve punten
aangehaald: wat deze jonkies verwezenlijken met een minimum aan
mogelijkheden is zonder meer fantastisch.

Na het in beraad nemen van deze argumenten, moeten we dus wel
beslissen dat ‘Little Trouble Kids’ een pareltje is. The Blackbox Revelation
heeft er als Belgisch Rock-‘n-Rollboegbeeld dan ook een niet te
onderschatten concurrent bij. En laat deze zware bevalling van een
bespreking u vooral niet afschrikken, want we hebben hier zeker
niet te doen met een te moeilijke of overdreven intellectuele
plaat: het is misschien zelfs de eenvoud die mij ervan weerhield om
te snel een mening te vormen. Maar onthoud vooral dat die eenvoud
Boston Tea Party zeer goed staat. En voor al wie commentaar heeft
op de lengte van deze recensie: als Boston Tea Party met zo’n korte
plaat toch kan scoren, waarom zou ik dit stuk dan langer
rekken?

Via onderstaande link kunt u lezen op welke Belgische en
Nederlandse podia Boston Tea Party deze zomer te zien is.

http://www.myspace.com/bostonteapartytheband

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 10 =