Beck :: Morning Phase

Als tijd inderdaad alle wonden heelt, dan heeft Beck Hansen de ultieme soundtrack voor dat genezingsproces gemaakt. Meer nog, Morning Phase is na Odelay pas echt zijn tweede essentiële plaat.

Morning Phase gewoon het vervolg op Sea Change noemen, is lui en gemakkelijk. De raakpunten zijn weliswaar legio: de nummers tonen weer de introspectieve kant van Beck, hij nam deze plaat met dezelfde muzikanten op en zijn vader David Campbell decoreert de plaat met prachtige strijkersarrangementen. Opnieuw lijmen de songs een gebroken hart. Maar waar Beck met Sea Change gewoon een reguliere plaat vulde met meer intimistische songs zoals hij ze al eens als overschotjes parkeerde, verkent hij op Morning Phase pas echt nieuwe wegen.

Want de verschillen zijn evenzeer legio. Luister maar naar “Wave”, waarop Beck in het donkerst van zijn gedachten “Isolation” blijft prevelen op een strijkersarrangement dat Johnny Greenwood gerust voor Radioheads Amnesiac had kunnen schrijven. Luister naar songs als “Morning” en “Waking Light”, waarin de geest van Pink Floyd (“Comfortably Numb”) rondwaart. De invloeden van Beck voor deze plaat (Crosby, Stills and Nash, Neil Young, The Byrds) laten zich horen in open, troostende melodieën die goedkope zwaarmoedigheid geen kans geven. Beck laaft zich bovendien aan herfstkleurige psychedelica en is daarmee schatplichtig aan de jaren zeventig: organische instrumenten zoals piano en akoestische gitaar versmelten dankzij glorieuze harmonieën (“Blue Moon”) met verstorende elementen en sfeerbepalende keyboards. Strijkers zijn meestal subtiele penseelstreken en kladden de songs niet vol. Het doet Morning Phase een pak minder formulaïsch klinken dan Sea Change. Maar daar stoppen de vergelijkingen.

Want Morning Phase staat echt als een plaat op zichzelf: de titel verraadt een pun met mourning, wat naar het verwerken van een liefdesbreuk verwijst. Maar de ochtend is ook een metafoor voor opnieuw beginnen. Het zonlicht priemt door de gordijnen tijdens de eerste minuten van de plaat — Morning Phase is meer indian summer dan herfst — maar zo’n verwerkingsfase verloopt niet zonder slag of stoot. “I lost all my defenses this morning / Won’t you show me the way it used to be?” klinkt het aanvankelijk in het prachtig aanzwellende refrein van “Morning”. Het is zwaar opstaan met alleen zulke piekeringen bij je in bed. Aan het einde van de plaat, wanneer de weg voor je eindelijk mooier lijkt dan de weg achter je, is de rouwfase voorbij: “When the morning comes to meet you / Open your eyes with waking light”.

Dat traject dat iedereen ooit heeft afgelegd, dat is Morning Phase. Op die manier lijkt de plaat haast een allegorie waarin de songs die steeds weerkerende gevoelens verpersoonlijken. Deprimerend of sarcastisch wordt het echter nooit. Verzuchtingen als “Pain – does it hurt this way?” (“Heart Is A Drum”) en “I’m so tired of being alone / These penitent walls are all I’ve known” (“Blue Moon”) worden gecounterd door een zonovergoten, soms zelfs speelse toon — het blijft Beck. Deze plaat heeft wortels in Nashville en werd afgewerkt in Californië. Dat kruipt in de instrumenten. Alleen halverwege wordt de tunnel even manifest donker: in het geweeklaag van “Unforgiven” sijpelt rancune door (“Somewhere unforgiven / I will wait for you”) en op “Wave”, het hart van de plaat, wordt de bodem van de put bereikt. Tot “Turn Away” (“Turn away / From the weight of your own past”) finaal de kentering inzet.

Morning Phase volgt pas zes jaar na Modern Guilt, waarvan de opnames met producer Danger Mouse een uitputtingsslag waren. Maar ze leverden wel Becks beste plaat in jaren op na de wisselvallige albums Guero en The Information. Sindsdien schreef en producete hij onder andere Charlotte Gainsbourgs derde plaat IRM en bracht Song Reader uit als bladmuziek, maar worstelde hij ook met een ernstige rugblessure en stelde tussendoor zijn eigen relevantie in vraag. Een mooier antwoord dan deze Morning Phase kon hij zelf moeilijk geven.

Want twintig jaar na zijn doorbraak met Loser maakt hij met Morning Phase z’n mooiste en meest tijdloze plaat tot dusver. Met nog een plaat op komst later dit jaar, heeft de morgenstond voor een Beck op dit niveau inderdaad goud in de mond. Dit wordt een classic.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =