Intergalactic Lovers :: Little Heavy Burdens

Als artiest heb je het in Vlaanderen pas gemaakt wanneer je de cover van Focus Knack mag sieren. Lara Chedraoui is misschien niet het perfecte model, maar als frontvrouw van Intergalactic Lovers staat de langharige brunette perfect haar mannetje. Op Little Heavy Burdens, de tweede plaat van het collectief, klinkt de band strijdvaardiger dan ooit. Lichtvoetig en speels, zonder toch ook maar een enkele keer die gekende inherente bedruktheid te verliezen.

Voor Intergalactic Lovers is het alles of niets. Na het overdonderende succes van debuutplaat Greetings And Salutations volgde er absolute radiostilte. In veel van de interviews die je nu al kan lezen, geeft de band aan dat die stilte broodnodig was. Intergalactic Lovers koos er bewust voor om niet te snel op de proppen te komen met die tweede plaat. Werk je te snel, dan lever je uiteindelijk niets anders dan een kopie van je eerste album af, klonk het in koor. Als muziekjournalist kan je niet anders dan respect tonen voor dergelijke commerciële koppigheid, maar tegelijkertijd gaan je verwachtingen net weer dat tikkeltje hoger liggen. Om het even wat te parafraseren; ieder bakt zijn koek zoals hij hem eten wil en gelukkig smaakt Little Heavy Burdens aangenaam zoet.

Een kopie van Greetings And Salutations is het album zeker niet geworden, maar toch kan je niet ontkennen dat er heel wat raakvlakken zijn. De toegankelijke structuur van de nummers en de bedruktheid van Chedraouis stem krijgen opnieuw een prominente rol en dat is maar goed ook. Het zijn die twee aspecten die het geluid van Intergalactic Lovers vormen, zonder te vervallen in muzikaal geëxperimenteer. Het grote verschil tussen de albums is echter het bindmiddel dat de nummers op de tweede plaat bij elkaar houdt. Waar je op Greetings And Salutations eerder een verzameling van verschillende ideeën kreeg voorgeschoteld, hoor je op Little Heavy Burdens duidelijk dat de neuzen in dezelfde richting stonden. Het album is speels en toch serieus, bedroefd en toch opgewekt; “Island”, de huidige single is daar het perfecte voorbeeld van. Het nummer opent met montere gitaarklanken die de hoge noten van Chedraoui vrolijk en opgewekt doen klinken, terwijl de eigenlijke boodschap allesbehalve optimistisch is. “Island” is een geslaagde kruising tussen de zwaarmoedigheid die heel wat popprinsjes prediken en de opzwepende joie de vivre waar mening boyband zich wel eens aan durft te bezondigen; een dijk van een oorwurm die nu al openlijk kandideert naar Belgische single van het jaar.

“Northern Road” is het tweede nummer op het album waarmee de band makkelijk aantrek tot buiten de landsgrenzen kan vinden. Eenvoudige lyrics, een emotionele boodschap die je makkelijk raakt en een drumpartij die alles samenbrengt tot een gebalde vuist. Voeg daar nog een nerveuze gitaar aan toe en je hebt een mokerslag die alles en iedereen omver slaat. “The Fall pt. 2” past ook mooi in dat rijtje, hoewel Chedraoui hier net iets meer op de voorgrond treedt dan absoluut nodig. Het jachtige en ijle karakter van haar stem doet de strofes van het nummer wat onwennig aanvoelen; maar wanneer ze het tempo wat laat zakken, sluit ze perfect aan bij het samenspel van de muzikanten. Het instrumentale gedeelte aan het einde van het nummer doet je dan weer even wegdromen tot de opzwepende en brute openingstonen van “War” het roer overnemen. Geen frivoliteit in dit nummer, wel een wat abrupte breuklijn met de eerste helft van het album. In het nummer zelf hoor je Chedraoui eerder lonken naar een positie als frontvrouw van die ene bekende Nederlandse metalband; een muzikale rol die haar niet al te best afgaat. “Lost Message” is ook niet je dat. Chedraoui zwalpt wat doorheen het bereik van haar stem en ook de band lijkt het noorden wat kwijt. De strakke en afgelijnde nummers aan het begin van de plaat, topsingles die hen moeiteloos op verschillende festivalpodia zullen krijgen, worden naar het einde van het album toe ingeruild voor wat losgeslagen projectielen die het luisterplezier toch wel wat kelderen. Gelukkig wordt dat stramien doorbroken met “No Regrets”, een nummer waarin Koning Gitaar helder en duidelijk de plak zwaait.

Als bevestigingsplaat legt Little Heavy Burdens genoeg gewicht in de schaal om te kunnen overtuigen, maar toch voel je dat het album naar het einde toe aan kracht verliest. Geen onverdeelde topper, maar een album met pieken en dalen dat niet altijd oprecht weet te overtuigen. Hoe dan ook, dit wordt het album dat Intergalactic Lovers omvormt tot een A-name. Ga deze zomer nog kijken voor we ze voorgoed aan Europa verliezen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =