Suzanne Vega :: ”Ik pionier? Ik volg gewoon het pad van Dylan en Cohen!”

Suzanne Vega heeft een nieuwe plaat uit na zeven jaar doodse stilte. Da’s op zich misschien al wereldnieuws, maar er is meer: haar nieuwe worp, Tales From The Realm Of The Queen Of Pentacles, is écht steengoed, bezorgt je als argeloze luisteraar haast een aha-erlebnis. “Tjah, ik luister tegenwoordig veel naar The Rolling Stones, dus dat sloop mijn muziek binnen.” Rolling Stones? Suzanne Vega?

Zo’n jarenlange stilte is niet nieuw voor Vega want ze merkt zelf al heel snel op dat ze een soortgelijke writers block had tussen haar eerste en haar tweede plaat. Het duurde trouwens ook jaren voor la Vega een platencontract op zak had. Dat moet toch raar voelen: eerst geweigerd worden door alle platenmaatschappijen om dan in de latere jaren ’80 te evolueren tot een van de grootste stemmen uit de folkmuziek, en een klein legertje aan artiesten zoals Edie Brickel, The Indigo Girls en Sinéad O’Connor te beïnvloeden.

Toch voelt Vega zich naar eigen zeggen geen pionier: “Neen, want ik volgde gewoon het pad dat anderen al eerder voor mij geëffend hadden, denk maar aan Bob Dylan en Leonard Cohen. Ik denk dat het op een gegeven tijdstip gewoon interessant was voor de zakenmannen van platenmaatschappijen om te zien hoe een vrouw een gitaar kon hebben, in hetzelfde idioom muziek kon maken als de twee artiesten die ik net genoemd heb en toch platen kon verkopen.” Maar Vega zou niet op haar lauweren gaan rusten. Gaandeweg ging ze immers pootjebaden in andere genres dan enkel folk. Dat was al duidelijk op haar vorige plaat Beauty and Crime die ook al op gezette tijden lekker wegrockte. Toch vindt de zangeres dat de invloed van The Rolling Stones enkel op haar nieuwe plaat tot uiting komt. “Beauty And Crime, mijn vorige plaat, was simpelweg gebaseerd op de muziek waar ik zeven jaar geleden naar luisterde en dat zijn nu eenmaal andere dingen dan wat ik tegenwoordig opzet.”

Voor Vega is het van levensbelang dat de luisteraars haar teksten begrijpen, en dus steken er steevast tekstvellen in verschillende talen bij haar platen, een mooi cadeautje voor de fans. Toch waren die vertalingen destijds in de eerste plaats een idee van haar toenmalige platenfirma, zo geeft ze ruiterlijk toe. Geruisloos snijden we de unieke opnamegeschiedenis van haar nieuwe plaat aan. Immers, voor ” Tales From The Realm Of The Queen Of Pentacles” nam de zangeres aan de ene kant wereldwijd ideeën op met haar iPhone, aan de andere kant zat ze eens per week samen met haar producer. Vega: “Ik heb die geregelde structuur van wekelijks samenkomen met mijn producer ergens nodig voor mijn inspiritatie, da’s juist. Want ik heb echt wel iemand van buitenaf nodig die me beluistert en bekritiseert. Het helpt me te focussen op mijn zwaktes en het helpt mij gewoonweg dingen gedaan te krijgen. Of ik mijn inspiratie op die manier kan ‘bestellen’? Ja hoor; het helpt om alles mooi te kanaliseren. Het is vaak al genoeg om samen een idee te bespreken in een kamer en dat idee te zien uitgroeien tot iets goeds.”

Vega gaat ook direct akkoord met de stelling dat haar nieuwe plaat veel eclectischer klinkt dan we van haar gewend zijn. Op een gegeven moment stoeit ze zelfs met flamencoritmes. Was die balans tussen rock, folk en andere genres van meet af aan een keuze of groeide het gewoon zo? Het laatste, zo blijkt. Vega: “Ik hou sowieso al van een zeker contrast in een album dus kleed ik songs aan waarvan ik denk dat ze goed samen passen. Er waren nummers die maar niet af geraakten dus probeerden we te werken aan die songs met het meeste groeipotentieel en ik denk dat het op een mooie, gevarieerde balans uitdraaide. Welke songs van mijn nieuwe plaat ik tot mijn favorieten reken? “I Never Wear White”, definitely. De song was hét lievelingsnummer van het publiek bij try-outs van ons nieuw materiaal voor een livepubliek en ja, de mensen lijken het direct te begrijpen: ze klappen en zingen het onmiddellijk mee.”

Een deel van de plaat werd opgenomen op het Kyserike treinstation, zo lezen we in de persbio. Net wanneer we willen wegmijmeren bij de intrigerende gedachte van opnamemicrofoons in een heus treinstation, zet la Vega ons weer met onze beide voeten op de grond. “Jerry, mijn producer, heeft het niet vermeld, maar dat was eigenlijk een grapje. Het was ooit inderdaad een treinstation, maar nu woont hij daar samen met zijn vrouw en dochter. Maar het is er fantastisch, een prachtig, sfeervol, klein huisje. Je kan er nog steeds de oude reissfeer en de unieke architectuur opsnuiven. Dus ja, ik heb zeker genoten van de locatie.”

Eigenlijk moest Vega al een eeuwigheid geleden op de repetitie met haar band zijn –vandaar haar soms korte antwoorden — maar die laatste vraag willen we er toch echt nog bij. U moet namelijk weten dat Vega, eind jaren ’80 de titelsong zong op Stay Awake, een prachtige compilatie vol covers van bekende Disneysongs. Of er nog Disneysongs zijn die ze graag zou coveren?
Vega: “Grappig dat je dat vraagt want een paar jaar geleden had How Wilner een grote show op Brooklyn en hij vroeg mij op het podium om eerst “Stay Awake” te zingen en daarna heb ik in duet met hem ook “Cruella De Vil” gecoverd. Dat laatste nummer werkte echt aanstekelijk. Het klikte ook volledig muzikaal tussen ons want er werd weken later nog over gepraat.” En voor het eerst tijdens het interview klinkt er een lachje. Een gehaast lachje, dat spreekt. Er wacht een groep; er dient gerepeteerd te worden. Het resultaat ziet u komende week ook op een podium bij ons.

Suzanne Vega speelt op 17 februari in het Casino Kursaal van Oostende.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + 2 =