Men Among Animals :: Buried Handsome

Zeven jaar geleden was het Deense Men Among Animals nog een uitgelaten gekke bende die wat vrolijke zotternij van The Flaming Lips had ingeademd. Anno 2014 is de grijns verdwenen en wijzigde ook het plan om het aangezicht van de Deense popmuziek te veranderen. Slechts zelden lijkt derde plaat Buried Handsome op zoiets eenvoudigs.

Dat wil niet zeggen dat de groep verder gaat op het pad dat op voorganger Run Ego nog werd ingeslagen. De dikke psychedelische laag en de Animal Collective-verwijzingenwerden afgewreven om licht te geven aan uitgepuurde songs die alle hoeken van de muzikale wereld opzoeken. Men Among Animals lijkt immers nog steeds niet voor dat ene, goed verkopende gat te vangen.

Het mag dan waarschijnlijk ook geen wonder heten dat twee groepsleden hun instrument aan de wilgen hingen en andere oorden opzochten. Het overblijvende trio boog het hoofd in zoveel tegenwind, trok zich terug in een zomerhuisje aan de Deense Westkust (vakantietip uit onze jeugd: het is daar best oké, maar je verstaat de mensen er voor geen meter), en blikte er Buried Handsome op een week tijd in.

En wat levert dat op? De indiepop van “Kathy”, bijvoorbeeld, waarin een klein briesje voelbaar is, net wanneer het duister het overneemt van het licht. Het is nog zomer, maar zonder zon is de herfst toch al wat voelbaar. Ingetogen single “They Build A Colony” is een aangename folksong, maar Buried Handsome zoekt meteen daarna meer elektronische oorden op met het hypnotiserend voortroffelende “Common In A Special Way”. En dan is er nog het bizarre, politiek geïnspireerde “Failures, Flaws, Regret and Remorse That Follow From Traditional Political Opportunism (And How It Might Be Solved In A Provocative However Plausible Way)”. Een hartslagbeat, een lome gitaar en Lasse Nielsens wankele, kwetsbare stem, die nooit méér klonk zoals die van Wayne Coyne.

En toen werd het in de chalet iets te gezellig. De zelfgemaakte maaltijden hadden gesmaakt, de drank ging vlot van hand tot hand en het jammen ging nog geen beetje de nacht in. Op de tweede helft verliest Men Among Animals zich dan ook in al te gezapig psychedelisch sloffen. Noch “Old Mr. Carson”, noch “The Rise That Gave Us Away” weten de aandacht lang vast te houden. Op “Breathe When You’re Dead” sloft deze plaat eindelijk richting uitgang. Enkel “Neighborhood” ontpopt zich na wat Animal Collective-achtig synthgefriemel en een vocoder tot een aanstekelijke popsong.

Van Buried Handsome krijg je vooral het gevoel dat Nielsen, drummer Rune Borre-Jensen en toetsenist Janus Elsig nog niet goed weten waar ze met Men Among Animals nu heen willen. En dus wordt wat van alle voor hen bekende walletjes gegeten en gaat een experiment al eens verkeerd. Maar bovenal hoor je dat dit een groep is die graag muziek maakt en daar al bij al niet slecht in is. We sluiten niet uit dat het op een volgende plaat allemaal op zijn plaats valt, maar de kans dat het bij een gezapig rondhommelen zal blijven, is ook niet uit te sluiten. Twijfelgeval, deze groep.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + acht =