Het klassieke probleem van de artiest: als een van je beloftevolle hersenkronkels absoluut niet binnen het nieuwe project past, wat moet je er dan mee aanvangen? Voor sommigen wenkt dan onvermijdelijk de prullenmand, voor anderen is het een stap in de richting van een volgend album. Julia Holter valt in die laatste categorie, want de bron van het nieuwe Loud City Song is een onuitgewerkt idee dat de uiteindelijke tracklist van Ekstasis niet heeft gehaald. Ondanks de recyclage levert ze met haar derde album tot nu toe het beste uit haar prille carrière af.
Te theatraal. Dat was de reden die Julia Holter onlangs in een interview meegaf, als rechtvaardiging om de compositie “Maxim’s” (1&2) niet op Ekstasis te zetten. Haar nostalgische fascinatie voor Hollywoodmusicals zou onvermijdelijk met het dromerige karakter van de andere songs botsen. Een meer dan logische keuze, achteraf bekeken. Voor haar eerste twee albums kwam Holter nauwelijks of niet uit haar eigen slaapkamer, ondanks de veelheid aan klanken en de breed uitwaaierende echo’s. Met Loud City Song wou ze het echter grootser aanpakken, door extra muzikanten in te schakelen om die moeilijk realiseerbare ideeën toch een lichaam te geven.
De numerieke uitbreiding valt vlug op te merken, al hoeft men zich niet meteen aan een pak bombast en overdaad te verwachten. De zoete, dromerige popsongs van Holter zijn zoals steeds netjes uitgebalanceerde composities, waar strijkers, piano en percussie gracieus rond elkaar lijken te dansen. “Maxim’s” is met overtuiging het zwaartepunt van Loud City Song (hoewel het in twee delen is opgedeeld) en ondanks de orkestrale koerswijziging is het in veel opzichten nog steeds kenmerkend voor Holter. Het fijne, doch sensuele stemgeluid bezit ze nog steeds, alsook dat gevoel van luciditeit dat steeds aan ieder grijpen ontglipt.
Wat Kierkegaard ooit als een sprong in het geloof heeft uitgedrukt, krijgt een creatieve verwerkelijking in de muziek van Julia Holter. Onzekerheid ebt weg bij het horen van haar sierlijke, soms fluisterende stem. Zelfs de geregelde momenten van georkestreerde onrust, zoals de blazers bij “Horns Surround Me”, zijn niet veel meer dan fluweelzacht getrippel op wolken. Dreampop is wat men snel aan Holter zou toeschrijven, al dekt de term niet volledig de lading van Loud City Song. Julia Holter biedt meer dan alleen maar soezerige oneliners op beats. Woorden zijn niet zomaar opvulling, maar zijn als een wezenlijk deel van het geheel vormgegeven (“I offer roses to nothing / The answer absent” heeft een krachtige betekenis wanneer leegte een compositie overheerst). Holter is spaarzaam met haar zinnen, een eigenschap die ze bijvoorbeeld met de Scandinavische singer-songwriter Jay-Jay Johanson deelt.
Waar Ekstatis af en toe in herhaling viel en de illusie van betovering niet wist vast te houden, zorgt Loud City Song voor opvallend meer variatie en sfeeropwekking. “Hello Stranger” hoort zonder aarzelen op een soundtrack van de Nieuwe Wereld, als beeldende muziek die perfect het gevoel van nieuwsgierigheid en opwinding bij een eerste ontmoeting weet te bevatten. Wij horen de tijdingen van de Atlantische kust, als we passief bij “Hello Stranger” achteruit zakken. Het krachtigste moment van verbeeldende intensiteit laat echter tot de laatste song op zich wachten. Daar gaat Holter voluit voor een voltreffer met “City Appearing”, een overrompelende stadsimpressie die vanuit absolute stilte zijn weg naar onherkenbare grootsheid vindt. Meer dan een motief en een handvol woorden is er niet nodig om de luisteraar tintelingen te bezorgen. Heeft Holter onlangs naar de ambient van Eno geluisterd? Zo klinkt het zeven minuten durende epos “City Appearing”.
Het eindresultaat is niet minder dan lichtjes fantastisch. Zeker wetende dat een zonderlinge hersenkronkel uit de voorbereiding van Ekstasis aan de basis van haar net verschenen kroonjuweel ligt. Waar we vorig jaar Julia Holter nog het voordeel van de twijfel gaven, zijn we nu overtuigd dat er niet enkel een handvol leuke ideeën maar eveneens een begenadigd artiest in haar schuilt. Loud City Song is speels en toch verdiepend, die ene dreampop-plaat van het jaar om in huis te hebben.
