PUKKELPOP 2013: Eminem :: donderdag 15 augustus, Main Stage

Laten we direct elk misverstand uitsluiten: Eminem was enkel op de slechtst mogelijke manier memorabel op Pukkelpop 2013. Het beste dat we erover kunnen zeggen, is dat de man redelijk wat volk op de been brengt en dat dat volk met plezier aanstekers hoog houdt voor “Lighters”. Een doorslagje van een doorslagje van een doorslagje van “Stan” dat Eminem uit liefdadigheid met een maatje opnam als Bad Meets Evil. Verder? Het opgeblazen geluid van Slim Shady en puberale rebellie die brutaal anaal verkracht worden door een artiest die gefileerd zou worden door zijn jongere zelf.

Wat deze door slinkse marketeers als concert verkochte playbackshow dan op Pukkelpop doet? Het cynische antwoord is: volk trekken en het zaakje helpen uitverkopen, maar we geloven nog steeds dat Chokri, Eppo en de rest van de organisatie het in eerste instantie voor de muziek doen en hun muziekliefhebbershart even hard bloedde als het onze. Neen, Eminem had hier al tweemaal moeten staan, twee headlineslots die om pijnlijke redenen alleen op affiches hebben bestaan, dus waarom nu niet? In 2000 had hij net de onvolprezen Marshall Mathers LP uit. Mèt grote hits, maar ook barstend van sardonische humor en met gitzwarte stomp in de maag “Kim” in de staart. Meesterwerkje, headline slot: zo werkt dat. Maar Em mocht de VS niet uit.

In 2011 was er Eminems schoorvoetend wederopstaan na een zeer donkere periode, maar er was ook een windhoos met ontzaglijk zware gevolgen, dus ook dat concert ging niet door. ‘s Mans andere festivalconcerten waren echter best memorabel, dus waarom zou hij niet op Pukkelpop 2013 mogen headlinen? Er moet na al die jaren toch nog iets van het satirisch venijn, gevaar of de teksten als open zenuwen overblijven?

Niet dus. Anno 2013 brengt Eminem een strakke, tot in de puntjes afgewerkte show, daarbij geholpen door een tape waar ook het grootste deel van zijn raps opstaan (enkel “Stan” leek ons echt live). Een greatest hits set , maar na jaren moeizaam uit een diep dal kruipen, betekent dat ook minderwaardig recent werk en een radiovriendelijke, suikerzoete ballad of twee teveel. Dat alles omgeven met veel toeters en bellen, een indrukwekkend naast de kwestie zijnd decor, immense schermen zonder boeiende beelden en zeer veel spots die om een onduidelijke reden vooral oranje schijnen. Allemaal goed als tienduizenden een bom geld voor willen geven om dit soort show van pakweg Rihanna, Jay Z of Britney Spears in het Sportpaleis te zien, maar als Pukkelpopheadliner een kleine aanfluiting.

Omdat de jonge Marshal Mathers zelf gretig plastieken popprinsesjes in hun hemd zette en het dan pijnlijk is om te zien hoe hij een topsong als “Lose Yourself” door de backing track laat rappen. Omdat hij ‘Brussels’ gemist had, maar zelfs niet subtiel verwees naar de tragedie die hem twee jaar geleden van het podium hield. Omdat het nieuwe werk niet gewoon verbleekt bij het oude, maar er een licht gewijzigd doorslagje van is: met wat meer suiker en een door vijftien luisterpanels goedgekeurd provocatietje op zijn tijd. Maar vooral ook omdat dit Pukkelpop is, waar we toonaangevende artiesten verwachten die al eens een bakentje verzetten. Bah.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × drie =