Dat deze editie van Pukkelpop er ook een was van (technische) malheuren, kunnen onder andere Regina Spektor, Noah And The Whale, Bat For Lashes en Daughter getuigen. Maar vooral die laatste deed er haar voordeel mee en speelde, met het hart van het publiek onder de riem, een diep ontroerende set.
De band heeft er 48 uur geleden een intense tour als voorprogramma van The National op zitten, wanneer in Zaventem blijkt dat de helft van hun instrumenten daar is achtergebleven. Een annulatie wenkte, maar Elena Tonra en band leenden wat instrumenten bij elkaar en repeteerden halsoverkop de noodgedwongen spaarzamere arrangementen. Respèk daarvoor in Hassel, dat zich in de Club met de ogen dicht en de kin gebogen van meet af aan gewonnen geeft. De ontlading tussen de nummers door zorgt voor een triomftocht die Torna duidelijk zichtbaar met verstomming slaat. Aandoenlijk.
Die Club stond een kwartier op voorhand al afgeladen vol zoals ze zelden stond deze editie, en dat mag verbazen. Op zoek naar verkoeling in de sneeuwbuien van songs, die handelen over dood en verlies in alle betekenissen van het woord? De muziek van Daughter prikt met een mes poses als ballonnen stuk en grijpt naar het on(der)bewuste. Het mag pijn doen, en dat zal het. Bij dit trio is het de gitaar die de songs opensplijt, de percussie volgt met een schouderophalend “Welaan, dan”. Torna is even nerveus als voor haar allereerste optreden en zet halverwege de set een song na wat aarzelen toch niet in wegens te moeilijk op een ander zijn gitaar, maar het deert niet: dit is een fêtering van de kwetsbaarheid.
Uitgeklede versies van songs als “Amsterdam”, “Candles”, “Landfill” en “Tomorrow” maken een dartsbord van uw ziel en schieten elk vol in de roos. “Still” raakt en passant ook de traanklieren (20 punten bij) en is vier minuten lang een openingsdans tussen troost en mistroost. De muziek van Daughter is niet kil, noch een warm deken of eender welk ander cliché: ze maakt gewoon van tristesse het meest natuurlijke gevoel dat er is. En door de aanblik van Elena Torna die uit verbazing voor de extase in de Club de handen voor de ogen slaat, zal die tristesse voortaan iets heel verzachtends hebben. Dat volgende concert in de AB wordt legendarisch. En daar hebben ze hun instrumenten niet eens voor nodig. Meer kan het niet zijn.
