Eleanor Friedberger :: Personal Record

Wie Eleanor Friedberger zegt, zegt waarschijnlijk “Huh?”. Toch is dat volkomen onterecht: met Personal Record heeft ze namelijk een uiterst fijn, naar de 70s knipogend album gemaakt waar u elke grijze, uitgeregende Belgische zomer mee kunt overleven. Bovendien valt er af en toe ook nog wat te lachen. Op naar de platenwinkel!

Er is een waterkans dat u Eleanor Friedberger misschien wel van The Fiery Furnaces (samen met haar broer Matthew) kent, een groep die voornamelijk excelleerde in barokke, rusteloze pop met absurde teksten over, onder andere, een zeekapitein die zijn lading blauwbessen aan piraten dreigt te verliezen (“Blueberry Boat”). Niets daarvan op Eleanor Friedbergers eerste solo-album Last Summer, uit 2011, een persoonlijk dagboekverslag van een jaar in New York met een uitgesproken invloed uit de jaren 70. Personal Record is dan misschien niet zo persoonlijk als de titel doet vermoeden, maar ook hier zwaait dit decennium de plak.

Bovendien heeft Eleanor Friedberger een subtiel, vreemd gevoel voor humor. In interviews vooraf verklaren dat je nieuwe album niet zo persoonlijk is, het dan tóch Personal Record noemen en op de hoes een foto van jezelf tijdens een zwempartij zetten: we hebben gegniffeld. Dat gebeurt wel vaker doorheen het album, er staat niets op dat de dode papegaai van Monty Python naar de kroon steekt, maar er is een sluimerende, charmante ironie in een liedje als “I Don’t Want To Bother You”, dat zijn titel aan het begin van elke nieuwe strofe herhaalt. Het zou het lijflied van een psychotische stalker kunnen zijn, ware het niet dat de onderliggende Stax-groove zo verleidelijk is dat wij voornamelijk gecharmeerd waren.

Ook vooruitgestuurde single “Stare At The Sun” is niets dan jolijt, een fragmentarische beschrijving van huiselijk geluk (“Cooperative coffee and synchronized showers/I try not to look at the clock”) door een stevig gitaartje en een oorwurm van een refrein voortgedreven. Ook al beweerde Friedberger dat dit album niet zo persoonlijk is als de titel doet vermoeden, toch slaagt ze erin om de minutiae van haar dagelijkse leven te vatten, zoals op het naar The Grateful Dead en andere 70s iconen knipogende “My Own World”: “Looking at foods for their dates of expiry/And quietly checking the corners of rooms and then/Coming back in and checking again”. Wij werden er onmiddellijk vrolijk van.

Hoe knap en doordacht Friedbergers liedjes ook zijn, “Echo Or Encore” kan ondanks zijn bossa nova overjas niet verbergen dat het niet het sterkste nummer van de plaat is. Bovendien kent dit album halverwege een serieus dipje: “Tomorrow Tomorrow” komt nooit echt van de grond ondanks een joekel van een gitaarsolo en “You’ll Never Know Me” klinkt wat stroef en drijft zonder pointe de leegte in. Het heeft deels ook te maken met Friedbergers stem, een hese, ruwere versie van Dani Klein zonder de onderliggende warmte. Friedberger is op haar best bij liedjes als “When I knew” waar de stevige rock en haar beperkte stembereik speels met elkaar flirten. De waarheid is echter dat Friedbergers stem niet gevarieerd genoeg is om een heel album lang de aandacht vast te houden.

Gelukkig maakt ze het helemaal goed met “I Am The Past”, een bitterzoete tekst over hoe we allemaal de som van onze ervaringen zijn als het op relaties en de vervloekte liefde aankomt, op een liefelijk, grasgroen bedje van rinkelende gitaren geserveerd. De fluitsolo krijgt u er gratis bij. Absolute apotheose moet wel “Other Boys” zijn, een serieuze middenvinger naar een polygaam vriendje met de leuze “There are other boys too/But don’t let it worry you” terwijl de band een slepende soul-ballade speelt die van Percey Sledge had kunnen zijn. Het nummer duurt bijna zes minuten maar dat is geen ondeugende seconde te lang voor een nummer dat speels klinkt als een kitten met een bol touw en onderhuids gromt als een leeuw die zijn côte à l’os op de prairie aanvalt.

Een persoonlijk record is dit album misschien niet, maar dat zoiets er op toekomstige platen nog zit aan te komen voor Friedberger, daar twijfelen we niet aan, zolang ze wat meer schrapt en gevarieerde arrangementen blijft bedenken. Ondertussen wagen we geen gok op goed weer en hebben we alvast dit album in onze cd-speler voor de zomer vastgelijmd. Waar wacht u nog op?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + twaalf =