Eleanor Friedberger :: New View

De gouden rootsmuziekjaren ‘60 en ‘70 zijn terug. Of, het is te zeggen, de nieuwe generatie indie-artiesten laat zich de laatste jaren dusdanig door die tijd inspireren dat het lijkt alsof de Amerikanen nooit uit Vietnam zijn vertrokken. Friedbergers hele muziekcarrière is tot nu toe een lofzang op de muziek van die tijd, maar slaagt er ondanks de titel New View nauwelijks in er iets interessants of vernieuwends van te maken.

Laten we onmiddellijk met de deur in huis vallen: wij houden ook van Bob Dylan, maar het gitaarloopje van opener “He didn’t Mention his Mother” is iets te lang in een badje van “Knockin’ on Heaven’s Door” gemarineerd. Als dat al na vijftien seconden vanaf luisterbeurt één opvalt, dan weet je: er is iets mis. De tekst heeft wel nog iets, het gaat over een gemis van een niet nader gespecificeerde “you” die zich doorheen het huis laat voelen, maar de melodie is een beetje lam en de tekst wat te houterig gezongen om ook maar iets van emotie over te brengen. Mooie gitaarsolo’s en leuke titel (die overigens niets met de rest van de tekst te maken heeft), dat dan weer wel.

Het nummer zet eigenlijk de toon voor een bijzonder zwakke, eentonige eerste helft: “Open Season” komt nauwelijks van de grond, dezelfde tamme zangpartij, hetzelfde lome gevoel. Gelukkig mag “Sweetest Girl” toch al af en toe van tempo veranderen, met een George Harrison-gitaartje op de achtergrond. Aangenaam achtergrondmuziekje. “Because I asked you” heeft dan weer wat soul, maar ontmoedigt herhaalde luisterbeurten door een bijzonder irritant herhaald “why would you wanna do that” refrein. Het is wel een grappig nummer, met Friedberger die haar vriend eerst een hele resem fouten verwijt om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat hij dat doet omdat zij hem dat heeft gevraagd. U bent gewaarschuwd.

Gelukkig is de tweede helft iets beter en gevarieerder. “Cathy with the Curly Hair” is een mooi kortverhaaltje vol zomerse nostalgie, inclusief springerig refrein met psychedelische synthesizers. Het doet nog het meest aan The Fiery Furnaces denken, haar band waar ze met broer Matthew Friedberger in speelt, maar die sinds 2011 een pauze heeft ingelast. Gezien de succesvolle solocarrières van beide Friedbergers zal daar hoogstwaarschijnlijk niet zo gauw meer verandering in komen. Jammer genoeg.

Ook “Never is a long time” is een van de weinige nummers dat een beetje aan het grijze muisgevoel van de rest van de plaat ontsnapt: het is een ingetogen nummer dat met niet meer dan een gitaar en een kickdrum terugkijkt op een kapotgegane relatie. Dat het gepaard gaat met generisch aandoende strofes als “Sometimes the hands stop moving / Some clouds won’t ever shine / We were our own undoing / Never is a long time” vegen we dan maar liefdevol onder het tapijt. “All Known Things” is dan weer een aandoenlijk liefdesliedje in Friedberger-stijl met enkele van de interessantste tekstsnedes van het hele album: “even if you had a twin / I wouldn’t notice her or him / your beauty stands alone amongst all known things”.

Dan is het vet van de soep: “Two Versions of Tomorrow” (de zoveelste midtempo) sleept bijna zes minuten aan, maar blijft zelfs na vier luisterbeurten nauwelijks hangen en “Does Turquoise Work” is vulsel. New View is al bij al een doordeweeks, ontgoochelend plaatje. Ja, het is beschaafder en volwassener dan haar voorgaande werk. Maar ook saaier, meer ingehouden en weinig origineel, waarvan het Robbie Robertson/Curtis Mayfeld gitaargeluid uit afsluiter “A Long Walk” een mooi voorbeeld is. Het nummer zweeft ergens tussen The Band en Bob Dylan in, maar al het uitstekend gemusiceer ten spijt, komt er geen originele of interessante landing van.

Het is dan ook een raadsel waarom losstaande single ”False Alphabet City” er niet opstaat, want het steekt met kop en schouders boven alles van New View uit. Het album lost de belofte van voorganger Personal Record simpelweg niet in, daarvoor is het teveel een zelfgenoegzame pas op de plaats. Nee, meer dan Friedbergers nostalgie naar de jaren 70 zijn wij nostalgisch naar de lichtjes doorgeslagen nummers van The Fiery Furnaces. Die hielden tenminste wel de aandacht vast.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 2 =