Of hij nu een genie, of gewoon compleet kierewiet is, daar zijn we het nog steeds niet over eens, maar dat hij over een paar stevige kloten beschikt, dat kunnen we wél over Omar Rodriguez-Lopez zeggen. Een half jaar nadat hij ‘zijn’ band The Mars Volta opdoekte, ligt de eerste worp van zijn nieuwe project in de platenwinkel. Het verschil tussen beide kan niet groot genoeg zijn.
2001. Met de instant klassieker Relationship Of Command onder de arm staat At The Drive-In klaar om de wereld te bestormen. Maar Omar Rodriguez-Lopez en Cedric Bixler-Zavala zien dat hele gedoe niet zitten, blazen At The Drive-In op en nemen een enorm risico door vanuit het niets een totaal nieuw project uit de grond te stampen. Tien jaar later is The Mars Volta een gevestigde naam, met een grammy op de schoorsteen en een paar iconische platen in de kast (De-Loused In The Comatorium is in onze ogen de beste plaat van het vorige decennium). Maar de honger naar muzikale horizonten is onstilbaar voor Rodriguez-Lopez, en The Mars Volta houdt op te bestaan om plaats te maken voor Bosnian Rainbows.
Eigenlijk is Bosnian Rainbows een uit de hand gelopen zijproject, zoals Rodriguez-Lopez er wel meer had. Oorspronkelijk begonnen als een losvast collectief met hem als enig vast lid (toepasselijk The Omar Rodriguez-Lopez Group genaamd), kreeg de laatste incarnatie een meer stabiele vorm, om uiteindelijk een echte band te worden. We herkennen Deantoni Parks van The Mars Volta achter drums en synths, Teri Gender Bender van Le Butcherettes op zang, en nobele onbekende Nicci Kasper op keyboards.
De line-up beloofde een vrij synth-heavy geluid, en die belofte wordt ruimschoots ingevuld. Openingsnummer van deze debuutplaat “Eli” laat meteen een rijk, maar licht digitaal klankentapijt horen, verpakt in de dromerige zang van Gender Bender en extra op smaak gebracht met knappe gitaareffecten van Rodriguez-Lopez, die allen openbloeien in een krachtig refrein. Het geheel heeft in de verste verte niks te maken met de gejaagdheid en explosiviteit van The Mars Volta, die gemiddeld drie versnellingen hoger was geschakeld. Bosnian Rainbows kiest meer voor gecontroleerde texturen en het bedachtzaam opbouwen van spanningen.
Dat levert een aantal zeer knappe nummers op. Het lieflijk-gevaarlijke “I Cry For You”, en “Torn Maps”, dat meer dan lichtjes aanschurkt tegen Gang Of Four zijn fijne luisterstukken. Maar topnummer en vooruitgeschoven single “Turtle Neck” blijft met zijn scherpe weerhaakjes het langst in je hoofd hangen. De glansrol voor al deze nummers is ontegensprekelijk weggelegd voor Omar Rodriguez-Lopez, die met geïnspireerd, creatief en perfect uitgebalanceerd gitaarspel de nummers nét dat ietsje meer geeft. Want dat is soms ook best nodig.
Want lang niet elk nummer op Bosnian Rainbows is perfect. “Worthless” verdient een stevige uitschieter die er niet komt, “Morning Sickness” badineert te lang op een cheesy eighties-synthje om te blijven boeien, en “Red” heeft te weinig goeie ideeën om opmerkelijk te blijven. Hier valt ook op dat het geheel bij momenten aan dynamiek ontbreekt, wat voor een groot deel te maken heeft met het feit dat Deantoni Parks simultaan de drumkit en de synthesizer bedient. Gelukkig kan zowat elk nummer rekenen op een stevige injectie van Rodriguez-Lopez, die de nummers naar een hoger niveau tilt, maar hier en daar ook eens de meubelen komt redden. Het geheel levert een zeer aangename, en vooral zeer luisterbare plaat op. De kloof tussen het jonge, ambitieuze geweld en het ervaren genie is duidelijk nog groot, maar de hoop is meer dan vluchtig dat deze wel overbrugd kan worden.
Bosnian Rainbows staat op 17 augustus op Pukkelpop
