Maudlin :: A Sign Of Time

Een fucking conceptplaat. Durven ze daar nog altijd mee afkomen? Liggen de hoogdagen van Queensrÿche en Rush stilaan niet achter ons? Mja, enig opzoekwerk leverde op dat Mastodons Crack The Skye nog Goddeau’s #1 was van 2009, en wat te denken van extatische recensies voor Arcade Fire’s The Suburbs, Kanye Wests My Beautiful Dark Twisted Fantasy of Fucked Ups David Comes To Life? Het Westvlaamse Maudlin halt niet dat uitzonderlijke niveau, maar overstijgt wel moeiteloos onze verwachtingen.

En ze halen het hele zootje niet zomaar bij een uit de hand gelopen egotripperij of breed maatschappelijk discours over verschuivende normen en waarden. Neen, die van Maudlin borduren gewoon verder op hun in 2008 verschenen Ionesco (2008), dat zich o.m. inliet met hersenchirurgie in de jaren veertig. Een minuut over een bijna-doodervaring uit die plaat wordt nu uitgerekt over een verloop van negen songs, samen goed voor drie kwartier. Op papier doet dat misschien voor het ergste vrezen, zeker als je weet dat scharniersong “A Perfect Sky Of Black” los over de acht minuten gaat en klinkt als een meerdelige psych-prog-metalepos met Mastodonambities, maar het pakt allemaal erg goed uit.

De reden is eenvoudig. Hoewel de invloeden – gaande van de epische soundtrack bij de Apocalyps van Neurosis, de psychedelische postmetal van Rwake en Minsk, de wat toegankelijker versie van Kylesa, (de latere) Mastodon en een resem prog- en rockbands uit de jaren zeventig – er redelijk dik op liggen, probeert Maudlin niet te kopiëren tot in het extreme. Er wordt dus niet geprobeerd om even heavy als Neurosis te zijn, even technisch als Mastodon of even log en trippy als Minsk, maar door die invalshoeken te integreren in een eigen sound die weet te combineren op behoorlijk organische manier.

A Sign Of Time is best wel potig en bij momenten behoorlijk heavy, maar is tegelijkertijd erg gestroomlijnd, waardoor je eens te meer gaat realiseren hoe vernuftig en gelaagd de songs in elkaar zitten, hoe de band op zoek is gegaan naar rijke vocale harmonieën, constrasterende gitaarpartijen en sfeeropbouw. Van het geprevel en het Rosemary’s Baby-achtige meisjesstemmetje in “Hours…” tot de samples van “Chasing Shades” en de vele atmosferische overgangen en rustmomenten: A Sign In Time bevat een fraai evenwicht van proggy exces, tribale vervoering en, voor de liefhebbers, gebalde vuistenepiek.

De experimenten met vocale harmonieën (bv. In “She Whispers Treason”) zorgen ervoor dat dit ook zoveel meer is dan agressief gebeuk, terwijl de Mastodon-meets-Rush van “A Perfect Sky Of Black” evenveel kleuren als stijlen toelaat, toch een opmerkelijke keuze in tijden waarin veel bands het vooral zoeken bij monochrome uitspattingen die teren op genadeloos koppig gebeuk. De zangpartijen voelen hier en daar wat krampachtig aan – je ziet al een Viking aan de rand van een klif staan in “Ride The Second Wave”, terwijl de wat pompeuze aanloop van “Chasing Shades” vooral herinnert aan de voice-over van The Lord of The Rings, maar dat bezwaar geldt waarschijnlijk niet voor wie wat metal in z’n achtergrond heeft.

Maudlin hanteert duidelijk breedbeeldlenzen en Dolby 5.1, maar sinds wanneer is er iets mis met ambitie? Voor de albumrelease had de groep trouwens ook een resem artiesten ingehuurd (die in de weer gingen met o.m. tekeningen, graffiti, fotografie en laswerk) en dat was blijkbaar ook een multidisciplinair succes. Buiten de lijnen kleuren mag best wat meer aangemoedigd worden, zeker als je met voorgangers als Maudlin kan jongleren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − negen =