Vondelpark :: Seabed

Met het gelijknamige stadspark in Amsterdam heeft Vondelpark maar weinig te maken. Al gedijt de muziek van dit Britse trio zonder twijfel best bij een gezellige brunch aan de rand van het meertje. Voor een extra prikkeling zal u wel zelf moeten zorgen, wij raden alvast een fris glas Dom Pérignon aan.

Inmiddels drie jaar geleden trok Vondelpark onze aandacht met de ep Sauna. “Postdubstep” was het etiket dat de dromerige nummers vol verknipte stemmen en wazige elektronische lagen toen opgespeld kregen. Intussen is er veel gebeurd. Vondelpark bracht met NYC Stuff and NYC Bags nog een tweede ep uit, maar het waren Jamie Woon, Mount Kimbie en vooral James Blake die het geluid van de postdubstep intussen perfectioneerden. Die laatste twee komen binnenkort zelf al met een tweede album aanzetten. Werd Vondelpark koud gepakt op snelheid, of smeedden de Britten intussen een nieuwe formule in de luwte?

In vergelijking met de voorgaande ep’s klinkt Seabed warmer en zachtaardiger. Van een echte koerswijziging is er evenwel geen sprake. De nummers klinken gewoonweg iets intiemer en puurder dan voorheen. Zo brengt “Always Forever” een doorleefde variant van postdubstep en wordt het titelnummer gedragen door een heerlijk slome bas. Met “Bananas (on my biceps)” bewijst dit trio niet alleen een gevoel voor humor te hebben, maar ook dat het een verdomd aanstekelijke groove uit de mouw kan schudden. Vondelpark profileert zich duidelijk als een groep en niet zomaar als het zoveelste laptopproject. Dit werd vorige zomer al duidelijk, toen de band op de heetste Pukkelpop ooit in de meest broeierige tent (Castello) ten dans speelde.

Op andere momenten valt de lieflijke aanpak minder goed uit. Zo herneemt Vondelpark hier “California Analog Dream”, hét prijsbeest van de Sauna-ep. Het valt echter niet te begrijpen waarom de voortreffelijke beats, de sinistere klanken en de haast beangstigende vocalen van het origineel plaats hebben moeten ruimen voor deze campy versie met matte zang, belletjes en — the horror , the horror — een harmonica! Alle weerhaakjes zijn weg, alle goede ideeën geschrapt. Een mens zou zich haast afvragen of Vondelpark toerekeningsvatbaar was op het moment dat hij besloot om dit nummer te herwerken.

Ook minder zijn “Blue Again”, dat naar belegen lounge geurt, en “Closer”. Hier poogt het drietal te spelen met stiltes zoals the xx dat doet, maar vergeet het wel er een spannend nummer rond te breien. Wel weer goed is de schijnbaar rommelige, maar vrij verslavende afsluiter “Outro 4 Ariel”, die knipoogt naar de witch house van Balam Acab, en aantoont dat het potentieel wel degelijk aanwezig is.

Het siert Vondelpark dat de band naar nieuwe uitwegen zoekt om postdubstep spannend te houden. Voor de keuze om de nadruk op het live-gevoel te leggen, valt dan ook heel wat te zeggen, maar helaas schort het hier en daar aan de uitwerking. De groep mist de dreiging van een James Blake of de finesse van een Rhye, om maar twee verwante acts te noemen. Slecht gaan we dit niet noemen, maar bij momenten wel iets te salonfähig.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie − drie =