Quasiland :: Quasiland

Ziel is een sublabel van het kleine maar fijne Zeal, dat zich wenst te specialiseren in Nederlandstalig talent van eigen bodem. Quasilands titelloze debuutplaat is het labels tweedeling, en het mag dan ook ironie heten dat wat we het sterkst missen in deze release nu net dat is: een ziel.

Maar waar zijn onze manieren? Wij hebben u nog niet voorgesteld. Quasiland is een jong septet afkomstig uit Tienen, opgebouwd rond gitarist en zanger Wannes Deboes, wiens muziek hoofdzakelijk als kleinkunst kan beschreven worden.

Het is een beetje een vreemde dobber, dit album. Telkens wanneer het opstaat weet het wel te bekoren, maar het probleem stelt zich wanneer je op het einde van de rit constateert dat je het begin al vergeten bent. Het kabbelt allemaal braafjes voorbij, zonder ooit echt je aandacht te trekken, of erger nog, uit te stralen dat het dat zelfs ook maar wil doen. Het lijkt wel of deze muziek bang is om opgemerkt te worden en tevreden is met anoniem op de achtergrond voorbij te trekken. Alsof het ‘s nachts opgenomen is in de huiskamer, iedereen op zijn tenen liep, en de buren vooral niet wakker gemaakt mochten worden.

Technisch gezien valt er op de muziek niet veel aan te merken. De muzikanten weten waar ze mee bezig zijn en de nummers zitten ook in elkaar zoals dat hoort. Misschien knelt hem nu net daar het schoentje: het is allemaal zo ingehouden, zo volgens de regels. Er staat geen enkele draak op de plaat, maar anderzijds staat er ook geen nummer op dat je grijpt, dat in je hoofd blijft rondspoken wanneer het album al lang afgelopen is en je noopt het album nog eens terug op te zetten. Plaats daar een nummer als “Feiten.” van Ellen Schoenarts Kwartet tegenover en het verschil is meteen duidelijk. Je kan dat nummer goed of slecht vinden, maar het laat je niet onberoerd.

Voor dit gemis aan overtuigingskracht valt niemand in het bijzonder met de vinger te wijzer. Het is eerder een eigenschap van de groep als geheel, die een beetje onzeker en onwennig overkomt, bang om er voluit voor te gaan. Waarbij wij alleen maar kunnen denken: als de groep zelf al niet overtuigd klinkt van hun eigen muziek, hoe kan je dat dan van je publiek verwachten?

Een nummer als “Zoete Bij” komt wèl in de buurt van hoe het zou moeten zijn, alsook, en voornamelijk, afsluiter “Willem Endelach”. Op beide nummers horen we een groep, en vooral een zanger, die zich stilaan durft te verliezen in het gebeuren en gewoon het moment volgt. Het zit hem in de kleine details, de stemintonaties en het spelen met timing. Dit laatste nummer overtuigt ons dat er veel meer in de groep zit dan ze tot nu toe laten blijken.

Want er zit potentieel in dit project, zeker weten. Maar misschien is het iets te vroeg naar buiten gekomen, en was er beter even gewacht tot de groep sterker in zijn schoenen staat. Het feit dat deze “langspeler” slechts een 30-tal minuten duurt, helpt niet veel in het ontkrachten van die gedachte. Voorlopig zijn we dan ook vooral onder de indruk van de potente groepsnaam. Dat dan weer wel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − drie =