Swine Flu Festival :: 9 maart 2013, Jeugdhuis Sjaloom (Machelen)

“Want soms moet je gewoon eens de pest krijgen”, zegt de website van Swine Flu Festival. In het Machelse jeugdhuis Sjaloom bleef het gelukkig bij een muzikale plaag. Zaterdagavond leek iedereen er besmet door lawaai, veel lawaai. De symptomen waren duidelijk: een benevelde geest, kapotte trommelvliezen, losgerukte nekspieren en gewelddadige taferelen in het publiek.

Swine Flu Festival is in 2011 ontstaan “uit noodzaak”, aldus de organisatie. België had een festival nodig dat focust op genres uit de marge: ranzige noise punk, ultradonkere new wave en experimentele elektronica. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Kapitan Korsakov, Rape Blossoms en 30.000 Monkies de twee vorige edities van het festival aandeden; bands die wars van alle trends tegen de stroom ingaan en geen voer zijn voor de gemiddelde Studio Brussel-luisteraar.

Minder toegankelijk kan een festival niet beginnen dan met het Nederlandse Sugar Coated Mind Bombs. Naar verluidt is het duo begonnen als punkband, vandaag lijkt jazznoise de beste omschrijving. Wij horen vooral vuile, chaotische bassen en hyperkinetische drums. We zijn echter niet altijd even wild van dit muzikaal extremisme.

Stevige drumbeats, een pompend en vreemd basgeluid, gekke orgelgeluiden en scherpe gitaaruithalen: dat zijn de hoofdingrediënten van de minimalistische chaos die Interesting Television Programs in onze oren blaast. De bij momenten — geloof het of niet — dansbare sound van het duo heeft iets industrial, geen wonder dat Luc Van Acker fan is. Ook wij zijn na enkele nummers overtuigd en haasten onze na het optreden om de debuut-e.p. van de band aan te schaffen.

Twee acts leggen de nadruk op spontane improvisatie en gaan daarmee het verst in het aftasten van muzikale grenzen. Het Franse Black Packers staat vooral voor elektronisch, soms hypnotiserend, lawaai. Van het ultrakorte optreden van het Gentse duo Maan herinneren we ons na afloop zo nodig nog minder; bijna alleen haast ondraaglijke, ter plaatse uitgevonden noise. Missie geslaagd, denken we dan.

Om het evenwicht te bewaren, waren er ook bands met echte nummers. Daarvan was het Nieuwpoortse Movoco een kleine openbaring. De drie jongelingen stonden vorig jaar in de finale van Westtalent, dit jaar wonnen ze de eerste prijs op Verse Vis. De shoegaze van het trio is donker, zweverig en keihard. De nummers van zijn split-cd, met de lawaaimakers van Maze, doen soms denken aan The Jesus And The Mary Chain. Bij nieuwer werk lijkt Movoco een beetje de Belgische My Bloody Valentine. Band om in de gaten te houden.

Hoe omschrijf je het best de noise punk van Staer? Vuil, vuil en nog eens vuil! De Noren jagen aan een hels tempo — vooral hoedje af voor de roste drummer — hun nummers erdoor. Sta je niet achteraan in het publiek, dan word je meegezogen in de menselijke draaikolk die de moshpit in het jeugdhuis is. Staer ramt, vlamt en raast een dik halfuur door. Het is een klein wonder dat er geen gewonden zijn gevallen.

Het machinaal lawaai van het Duitse Don Vito leent zich minder tot het pogoën. Maar meer dan een drum, gitaar en bas is er niet nodig om toch alle aanwezige hoofden leeg te blazen. Ook deze band, en vooral een knotsgekke en onvermoeibare drummer, daagt de nekspieren duchtig uit met korte, maar efficiënte nummers. Is het niet allemaal iets te veel van hetzelfde, dan was Staer achteraf gezien een nog grotere mokerslag gebleken.

De symptomen van de muzikale pest zijn intussen zo dominerend dat het grootste deel van het dronken publiek meteen vatbaar is voor de infectueuze noise rock van Raketkanon. Met alle plezier springen ook wij in de waanzin van de moshpit en laten we ons bij het crowdsurfen bijna tegen het plafond drukken. Met een hoger dan toegelaten geluidsvolume is Raketkanon live telkens een pletwals. In Machelen zit het geluid nagenoeg perfect.

Als er een ding is dat debuutplaat Rktkn #1 bewees, dan is het wel dat Raketkanon van alle muzikale markten thuis is. Jef Verbeeck is gespecialiseerd in monumentale metalriffs, zanger Pieter-Paul Devos valt op met zijn gekke vocalen, Pieter De Wilde is een extreem goede drummer met een intense speelstijl en Lode Vlaeminck grossiert in voor een metalband unieke bassynths. Net als de band is het publiek compleet geradbraakt na een halfuur razernij. Gelukkig kan tijdens een nummer als “Anna” een beetje gas teruggenomen worden. Maar langer spelen zou voor iedereen de doodsteek zijn. Raketkanon is het ziedende hoogtepunt van een verschroeiende concertavond. Een dikke pluim voor de organisatie is dan ook op zijn plaats. Tot volgend jaar!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − zeventien =