BEST OF: Dinosaur Jr.

Geef toe: meestal zijn ze uw geld niet waard, die verzamelaars van uw favoriete groep die u in de winkel vindt. De platenfirma denkt dat enkel singles in aanmerking komen en een artiest zelf is ook al zelden goedgeplaatst om eigen werk te beoordelen. Tijd dus dat het eens aan professionals wordt overgelaten, en wie beter dan een team kenners van enola om maandelijks de vijftien beste tracks van een artiest te selecteren. Deze maand: het beste van Dinosaur Jr.

1. Forget The Swan

Debuutalbum Dinosaur was stilistisch all over the map. Het droeg niet enkel nog de sporen van hardcoreband Deep Wound, maar deed noise, folk, psychedelica en hardrock aan op een manier die even bevrijdend als schizofreen was. Bovendien verdenken we de band ervan een aardige Cure-fascinatie gehad te hebben op dat ogenblik. Opener “Forget The Swan” was de enige echte klassieker op de plaat, maar wat voor eentje. Het zat er allemaal in: groteske solo’s, de countrysnik van Barlow, het gezeur van J Mascis, de onweerstaanbare melancholie.
Hoogtepunt: eigenlijk zou zowat elk hoogtepunt uit deze lijst een gitaarsolo kunnen bevatten, maar laat het deze keer Barlows aanzet (0’21”) zijn. “It’s floating through the abyss /
Under the bridge my head swings down.”

2. Little Fury Things

Oftewel een snelcursus Je Beste Plaat Furieus In Gang Trappen. Wat You’re Living All Over Me zo fantastisch maakt, zit allemaal in deze song verscholen: woede, melodie, noise en een gevoel dat alles kan.
Hoogtepunt: 0’07”. J Mascis heeft net een dozijn versterkers laten ontploffen en nu is het aan Lou Barlow om zijn keel open te trekken. De moordzucht waarmee hij dat doet, maakt het verwonderlijk dat alle Dinosaur-leden nog in leven zijn.

3. Sludgefeast

Voor veel aficionados hét Dinosaur Jr.-nummer bij uitstek. En wie zijn wij om hen ongelijk te geven? Een gewapend betonnen gitaarmuur, omver geblazen door pompende drums en een zoemende bas. En daar tegenover het ragfijne, neurotische stemgeluid van J Mascis die voorzichtig smekend vraagt of zijn meisje wil terugkomen. De vertwijfeling en onzekerheid in de stem, gemengd met de woeste razernij van de muziek: het levenslied van zowat elke slacker op deze planeet. Een van de mijlpalen in de geschiedenis van de alternatieve gitaarmuziek.
Hoogtepunt: 2’05”. Dat kleine rustpuntje was enkel maar de oceaan die zich even terugtrok in afwachting van de allesvernietigende gitaartsunami die nu op je afkomt.

4. Raisans

Het nasale gezeur van Mascis is een constante, maar doet je soms ook vergeten hoe fucking hard de band eigenlijk wel kan rocken. “Raisans” is eigenlijk niet meer dan razende folkpunk (maar dan niet van die patserige hohoho-hooligansoort), met gejaagd drumwerk en een zoveelste gitaarstorm. Geen idee wat die eigenaardige, beklemmende break (”You’re killing me…” en ander alarmerend gemompel) daar doet, maar het werkt eigenaardig genoeg, en als die gitaarpoort vervolgens opnieuw wijd open gegooid wordt, dan zitten bij wij het:
Hoogtepunt: 2’13”. “I’ll be doooooown / I’ll be arooooouunnnnd….” U zou ons eens moeten zien, wijdbeens molenwiekend met zo’n aftandse Sennheiser op onze kop. ’t Is geen gezicht, maar dit is wel weer een perfect staaltje gitaarrock uit wat misschien wel de hoogdagen van het genre waren.

5. Freak Scene

Liefdesliedje en anthem van de alternatieve rock in één gedaante, dat dankzij een verschijning in 1991: The Year Punk Broke — op Pukkelpop! — iconische waarde kreeg in alternatieve rockkringen van de jaren negentig.
Hoogtepunt: 2’33”. “Don’t let me fuck up will you? / ‘Cause when I need a friend it’s still you”, neuzelt Mascis alvorens zijn verschroeiende gitaar opnieuw aan het woord te laten.

6. Don’t

Dat het in de jaren tachtig niet echt boterde tussen de originele leden van Dinosaur Jr., is een understatement. Als toppunt van slackercynisme, of gewoon om zich eens heerlijk af te reageren, maakte de band daar ook een song over. Lou Barlow schreeuwt zich de ziel uit het lijf, zich afvragend waarom Mascis niet gewoon wat vriendelijker kan zijn? Terzijde: zopas bracht Dinosaur het nummer live, met Kim Gordon op zang, in een huiveringwekkende uitvoering.
Hoogtepunt: 5’25”. Hij verzuipt in een storm van distortion, maar hier valt Barlows laatste schreeuw. Ruim vijf minuten heeft hij die moordzucht volgehouden. Respect.

7. Just Like Heaven

Wat covers betreft is het altijd een slingerbeweging tussen “Just Like Heaven” (The Cure) en “Show Me The Way” (Peter Frampton), maar terwijl die laatste vooral geinig klinkt, is deze de band zo sterk op het lijf geschreven dat je het origineel snel vergeten bent. Hoor hoe mooi de gitaarlagen gestapeld worden, hoe Barlow de baslijn laat dansen en Mascis nog maar eens de rol van arme loser op zich neemt.
Hoogtepunt: 2’02″. Niet de eerste hardcorebrul (of wat moet het anders voorstellen?), of het wel erg abrupte einde, maar de gitaarsolo. Dinosaur Jr. ten voeten uit.

8. The Wagon

Openingsnummer van Green Mind, het debuut op major label Sire records en de eerste plaat sinds het vertrek van Lou Barlow. “The Wagon” valt meteen met de deur in huis: geen intro, gewoon direct erin vliegen. Het nummer toont de band van zijn meest poppy kant. Behalve misschien dan die pseudometalriff en de hardcoredynamiek.
Hoogtepunt:1”10. Het begin van het heerlijk catchy middenstuk, met daar middenin weer zo’n typisch scheurende Mascis-solo waar ons hart een sprongetje van maakt.

9. Start Choppin’

Lead single uit Where You Been en de echte start van het drieluik dat volgde op Green Mind. Was Dinosaur Jr. ooit een voorloper, dan speelde de band het spel nu iets conventioneler. De productie was duurder, de sound gladder, de songs properder. De punch en groezeligheid van de SST-jaren ontbreekt, maar in ruil krijg je een zowat perfecte popsong. Alleen: what the fuck was dat met die debiele videoclip? Die 90s waren niet altijd zo cool als ze dachten.
Hoogtepunt: 0’44″. Falsetto-alarm. “Good-byyyyyyyyyyeeeeeee”.

10. What Else Is New

Nog een luchtig liedje, zowaar. Eentje waarin Mascis bijna gelukkig klinkt. Maar toch zit er een keerzijde aan de medaille, wanneer de song plots helemaal van karakter verandert. Een van de betere van de latere periode.
Hoogtepunt: 3’17”. Even prominent als ze de song aftrapten, verdwijnen de solo’s in het niets en gaat Mascis verder op een akoestische gitaar. De verliefde jongen die beseft dat het even ernstig moet, nu.

11. Feel The Pain

Waarschijnlijk een van de grootste hits van Dinosaur Jr. Platgespeeld op zowat elke alternatieve radio, en (met hulp van de geestige videoclip van cultregisseur Spike Jonze) destijds niet weg te slaan uit de playlist van MTV. Het was dan ook een meer dan terecht succes: de traag-sneldynamiek is een absolute voltreffer en de gitaarriff uit het refrein is een van de beste die Mascis ooit geschreven heeft, om nog maar te zwijgen van die laatste anderhalve minuut, waar twee bevlogen Mascis-gitaren zich in elkaar verstrengelen in een schitterende climax.
Hoogtepunt: 0’00”. Krrrrrr… Plop! Eerst een flesje wijn opentrekken, en dàn pas beginnen spelen. Dàt is de juiste volgorde!

12. Take A Run At The Sun

Vermoedelijk hét buitenbeetje in het oeuvre van Dinosaur Jr: J Mascis die eens test of hij een goede Beach Boy zou zijn. Het antwoord? Absoluut! “Take A Run At The Sun”, dat geschreven werd voor de soundtrack van Grace Of My Heart, is een uit harmonieën, theremin en Californische zon opgebouwde pracht van een popsong.
Hoogtepunt: 2’14”. De ooooh’s vallen in, een surfgitaartje en dan: dat heerlijke refrein dat even voor een zomer zorgt.

13. Pick Me Up

Een openingsriff die glam-, seventies- en punkrock combineert, opnieuw wat broodnodige lompe power (het fijne gebonk van Murph) en weer een melodie die zelfs met een brandblusser en een krat bleekwater niet weg te krijgen valt, maar kom, meteen op naar dat:
Hoogtepunt: want dit draait eigenlijk gewoon over het gitaarorgasme dat start vanaf 3’37″ en pas een minuut of drie later tot stilstand komt. En Mascis verstaat de kunst: eerst schijnheilig vertragen naar Crazy Horse-terrein, en dan de dolk bovenhalen en in je hart steken. En nog eens. Wat ronddraaien, pulken, kerven, steeds heftiger en intenser, heter en mooier. Zijn meest begeesterde solo sinds de epische versie van “Maggot Brain” met Mike Watt. En als hij dan na een minuut of zes piekt, dan gaat het dak er helemaal vanaf. Monumentale shit voor gitaarfreaks, met meer emotie dan een complete Sonic Youth-discografie. En hij zou het, in licht gewijzigde vorm, nog eens overdoen op…

14. I Don’t Wanna Go There

Met zijn bijna negen minuten het langste nummer uit de catalogus, en dat is louter te wijten aan de maar liefst vierenhalve minuut durende gitaarsolo die “I Don’t Wanna Go There” op volmaakte manier afsluit. Maar er is meer aan de hand dan die fantastische gitaarorgie. Het nummer op zich nestelt zich in zijn bedrieglijke eenvoud in je oor, maar straalt een glorieuze grandeur van overwinning en triomf uit. Ideaal nummer om op je laatste werkdag op die klotejob keihard door je koptelefoon te laten knallen wanneer je de deur achter je dichttrekt. ‘Cause I’m gone!
Hoogtepunt: 4’20”. En we zijn vertrokken! Tijd om die luchtgitaar om te gorden en op je knieën door je woonkamer te schuiven! Joehoe!

15. Don’t Pretend You Didn’t Know

Er zit inderdaad nogal wat don’t in de lijst. Maar we houden wel van variaties op een thema, zeker als ze prachtsongs opleveren zoals deze uit het recente I Bet On Sky, dat hun derde trilogie vervolledigt in schoonheid. De opener is net als de rest van het album wat gestroomlijnder dan de voorgangers, maar kruipt meteen onder de huid met lekker gekapte gitaren, een mellotron die verwijst naar de Green Mind-dagen en een haast lieflijke sfeer die herinnert aan betere dagen. Een onweerstaanbaar stukje. Neen, geen lieke. Laten we dat niet doen, OK?
Hoogtepunt: 3’00”. Ja, wij zijn dus suckers voor zo’n onnozel pianoriedeltje dat tot in den treure herhaald wordt, zeker als het vanaf 3’41” ook nog eens vergezeld gaat van een zingende gitaarsolo zoals enkel Witte J. ze uit de mouw kan schudden.

Dinosaur Jr. speelt op 9/2 in de Trix (Antwerpen) en op 11/2 in De Kreun (Kortrijk).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =