Eat your heart out, ja jij, wannabe bandcamp beunhaas met een versterker en een big muff pedaal. Eat your heart out, er zijn bands die zelfs in hun afgekoelde joint-filters meer sludge hebben zitten dan jij in het filtraat van je onderbroeken. Bands als Demonic Death Judge, verfijnd bederf, gedoseerde desintegratie met de juiste noot hedonisme en een patente hoeveelheid anarchie, stop je spullen toch weg sukkel.
”Skygods” is al het derde album van DDJ in 3 jaar tijd en daarvoor was er ook nog een stevige demo. Een mengsel van enthousiasme en scepsis voelden we vooraleer we deze voor het eerst oplegden. De band speelde zijn kunstje steeds uit als de beste maar eens moet zo’n bende ongeregeld zijn mojo toch kwijtraken, nietwaar? Dat was dus niet in 2012! “Skygods” beukt,sleurt en bedwelmt je nog meer dan de vorige, ook al niet misse, schijven van DDJ. Deze Finse achterbuurters zijn onderhand, zonder het zelf te willen of te beseffen allicht, het heetste wat je kan krijgen in Europese Sludge metal.
Sludge Metal, Que? Ik hoor je. Sludge is feitelijk Engels voor slib, dat is hetzelfde als modder, niet meer dan water en zand zijnde. Slib bevat een hoop rottend organisch materiaal, geassocieerde micro-organismen en gewoonlijk ook wel wat giftige troep. Ik weet niet wie als eerste met die genrenaam afkwam maar het is erg gepast, zeker voor DDJ. Reken ook maar dat je van de walmen erg licht in je hoofd wordt.
“Skygods” verschilt van zijn voorgangers in die mate dat het een tikje zuiverder geproduceerd werd en misschien ook iets meer psychedelische escapades bevat. Je moet dat natuurlijk in het juiste verband zien. Dit album staat van begin tot einde nog steeds vol met tektonisch trage riffs en inhumaan scheurende stemmen, tussendoor komt er alleen af en toe wat meer “verluchtiging” onder de vorm van onvervormde stukjes gitaarspel. Heel wat wah wah pedaal ook.
DDJ blinkt uit in zijn vak, vandaag nog iets meer dan 2 of 3 jaar geleden, door hun compositorische talenten. De nummers van DDJ zijn geen ongeoriënteerde muren van feedback noch eindeloos herhaalde riffs. Dit zijn lekker klassieke heavy metal tracks die je zo graag mee zou willen zingen maar dan met trage riffs, psychedelische solo’s en een rochelende zanger. Dat meebrullen wordt dus een probleem, maar je zal ongeremd vuistzwaaien en headbangen tot het nummer in kwestie natuurlijk een geheel onverwachte wending neemt, want dat gebeurt ook.
Demonic Death Judge is simpelweg een band die je niet mag missen als vileine, slome, stoner metal je ding is. Ze hebben de riffs, de zanger en de groove. Af en toe springen ze, net lang genoeg, uit het paradigma en nemen samen met ons een lekkere, Finse bospaddo-trip.
