Dum Dum Girls :: End of Daze

Wanneer je rouwt om het verlies van een geliefde, kan het vast helpen om liedjes te schrijven. Maar dat levert daarom nog geen boeiende plaat op.

En zeggen dat Dum Dum Girls twee jaar geleden nog een stukje van de wereld veroverde met een debuut vol lichte dromerige garagepop. Het had iets van een vrouwelijke The Ramones. Gestileerde zwarte pakjes, enkel voornamen — de frontvrouw heet zelfs Dee Dee — en aanstekelijk eenvoudige poprocksongs die menig heup aan het schudden brachten. En toen sloeg het noodlot toe. Dee Dee’s moeder trok na een lange strijd tegen kanker aan het kortste eind. Dum Dum Girls brachten in dat jaar nog een album uit, Only in Dreams, maar er was iets veranderd. De naïeve, lichte lofipop had plaats geruimd voor iets dat voller klonk, gepolijster ook, en somberder. De Californische zon die de Girls tot dan toe deed schitteren, was verdwenen achter een dik pak donderwolken.

Nu, een jaar na de release van Only in Dreams, is er de EP End of Daze. De hemel is nog niet opgeklaard, maar alleen maar donkerder en dreigender geworden. End of Daze is nog meer atmosferisch, meer geluidsmuur, meer geproduced. Toeval of niet, maar de band nam dit keer twee producers onder de arm. Richard Gottehrer, ooit in loondienst in The Brill Building, oogstte in het verleden successen met onder andere The McCoys (Hang on Sloopy), Blondie en Dum Dum Girls (debuutplaat I Will Be). Naast hem is er Sune Rose Wagner, die u misschien kent als de helft van The Raveonettes.

End of Daze is opgebouwd uit baslijnen van twee à drie noten, een spaarzame drum en een dikke mist van galm. De productie doet denken aan The Cure en donkere pop uit de jaren ’80. Gitaar en synth spelen niet veel noten, maar zeggen veel. En Dee Dee zingt haar donkere teksten met een stem die dicht tegen die van Chrissie Hynde aanschurkt.

”Satan on my lips / paralyzed by / His wicked kiss / Taking baby sips”. ”Mine Tonight” kon zo uit een nagelaten schriftje van Type O Negative’s wijlen Peter Steele komen. Dee Dee drapeert de macabere litanie bovenop een door een doffe floortom en een kordate baslijn voortgestuwde strofe en een met synths dichtgeprakt refrein. Zelf hebben we er warm noch koud van gekregen. ”I Got Nothing” is dapperder. Opnieuw houden bas en drums het lied overeind tussen een wolk van reverb. Gitaar en synth schijnen als felle mistlampen door de galmnevel, maar enkel wanneer nodig.

Het gaat niet goed met Dee Dee, dat had u al begrepen, maar is er hoop op beterschap? Niet meteen. ”I hate the trees / And I hate the flowers / And I hate the buildings / And the way they tower over me”. Wederom niet de meest opbeurende tekstflard, maar dit keer wel van de hand van iemand anders. In ”Trees and Flowers” covert Dum Dum Girls de Schotse eightiesband Strawberry Switchblade. Het lied gaat eigenlijk over de agorafobie van Switchblades zangeres Jill Bryson. Ondanks de zware tekst klinkt het origineel dankzij lichte blazers, een zachte bas en strakke fijne drumtikjes behoorlijk licht. Dum Dum Girls gooide dat alles overboord, en houdt niet veel meer over dan wijds galmende akkoorden die de tekst nog meer zwaarte geven. Het gaat dan al lang niet meer over agorafobie, maar dat had u vast ook al door.

”Lord Knows” is een ballad die het moet hebben van een basriffje dat aan The Who’s ”Baba O’ Riley” doet denken, maar dan in een sluimerslaapje — net als wij naar het eind van het lied toe. ”Season in Hell” is een zeer fijn orgelpunt met leuke synthklanken, mooie backings, en een knappe opbouw. Op het eind van het lied is er deze bijzondere wending: ”Yes doesn’t the dawn look divine / Lift your gaze / It’s the end of daze”. De Californische zon breekt voor het eerst weer door de donderwolken, en dat doet oprecht deugd.

Hoewel de productie af is en de songs al bij al behoorlijk zijn, vormt het geheel een maar weinig beklijvend EP’tje. Verdriet brengt soms grote kunst voort, maar niet altijd. ”Season in Hell’, de afsluiter, steekt er met kop en schouders bovenuit. We voorspellen dat er op deze EP wel eens een zeer fijn LP’tje kan volgen, en als Dum Dum Girls zijn huidige werkritme aanhoudt, laat die vast niet te lang op zich wachten. Leg dus iets anders onder de kerstboom (en luister nog eens naar een van de heerlijkste kerstsingles van vorig jaar: ”Merry Chrismas, Baby (Please Don’t Die)” van Dum Dum Girls en Crocodiles).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 − drie =