De Mangamoord. Bij velen zal dit nog wel een belletje laten rinkelen. In het Dudenpark in Vorst werden toen lichaamsdelen gevonden, vergezeld van 2 briefjes die verwezen naar de manga Death Note. Heel de Belgische mangawereld keek spannend toe naar de verdere ontwikkeling.
Wie hier een getrouwe biopic verwacht van de toenmalige feiten, komt er bekaaid vanaf. Scenarist Yann, die hier debuteert voor Casterman, heeft een verhaal geweven rond alle geruchten die toen de ronde deden. Hij gebruikt min of meer hetzelfde uitgangspunt, maar geeft er meteen ook een mangatoets aan. Het boek begint zelfs midden in een zwart-wit mangaverhaal waar we twee mangaka’s volgen die in een bootje beland zijn in een onheilspellend moeras. Ze zijn daar terecht gekomen dor het magische potlood van een manga-artiest en moeten het draakachtige wezen Kroko daar gaan bestrijden. De inleiding moet ons genoeg informatie verschaffen om de aanwijzingen in het daaropvolgende verhaal, in kleur, te vatten.
De overgang van manga naar mangagetint Europees is wel geslaagd. Toegegeven, tekenaar Chris Lamquet is ondanks zijn knappe prestatie nog niet echt overtuigend als mangatekenaar maar al goed op weg om een Europese trendsetter te worden op dat gebied. De stijl die hij gebruikt in het gewone verhaal overtuigt dan weer wel. Hij zet zijn stijl van ECO warriors verder en dat gaat hem beter af dan de karikaturale stijl van zijn reeksje Quasar die hij snel inwisselde voor een meer realistische stijl in zijn vrij succesvolle serie Alvin Norge. Sindsdien zien we steeds meer manga-elementen opduiken. Het maakt hem dan ook de meest evidente keuze voor dit Yann-scenario.
Die laatste doet zijn best om een eerder banaal misdaadverhaal een stevige plot mee te geven. De echte mangamoord bleek een uit de hand gelopen vriendenruzie die eindigde in de dood van een van de amokmakers. De anderen besloten (onder invloed) dan maar om er een Death Note-toets aan te geven. Soms slaagt Yann in zijn opzet. Vooral door de vele linken in het verhaal naar mangathema’s toch in de hand te houden en een zekere evidentie mee te geven. Soms word het echter té banaal. Van Death Note naar Lethal Pencil en van een briefje met de tekst ‘Watashi wa Kira desu’ (ik ben Kira) naar ‘Watashi wa Kroko dess’ (ik ben Kroko). Dit kon beter.
Maar wat het verhaal echt wat doet stagneren is de opeenvolging van toevalligheden. Een lijk dat ontdekt wordt door een mangafan die samenhokt met andere mangafanaten die toevallig een hobbyclubje in detectivewerk vormen en dan nog eens toevallig te maken krijgen met verwijzingen naar hun favoriete mangastrip. Je kan het zo gek niet bedenken. Het doet de aangesproken doelgroep in elk geval qua leeftijd exponentieel dalen. Het schokeffect wordt ook vrij laag gehouden, wat duidt op het willen aanspreken van een jonger publiek.
De scenario’s van Yann hebben vaak die dunne lijn bewandeld van jeugd- en volwassenenstrip. Iets wat niet iedereen hem in dank afneemt. Hier slaat de slinger meer richting jeugd. Deel 2 zal de ontknoping van het verhaal leveren. Er zit nog wel wat rek op om een serie uit te bouwen rond de detectivegroep en misschien wordt dit ook wel onderzocht. In elk geval vormt dit duo een perfecte tandem om een reeks uit te bouwen. Wordt het deze reeks dan zal het enkel voer zijn voor de jeugdige rakkers onder ons.
