De repetitieve postpunk van Clinic weet met dit derde album weinig nieuws te brengen. Winchester Cathedral heeft zijn verdiensten, maar weet nooit de kracht van de vorige albums te evenaren. Dit is dan ook eerder een stap terug te noemen voor een groep die op de rand van de echte doorbraak bleef hangen.
Van de snedige postpunk die Clinic op Internal Wrangler en Walking With Thee nog het mooie weer maakte, horen we op hun derde volwaardige studioalbum slechts nog echo’s terug. De band die ooit het voorprogramma van Radiohead verzorgde en op de goedkeuring van muziekgoeroe John Peel (r.i.p.) rekenen mocht, bracht ondanks haar Britse afkomst nooit die hype teweeg. Of zij het met Winchester Cathedral waar zullen maken is al even twijfelachtig, al zijn wij wel bevooroordeeld want Clinic heeft ons nooit van de sokken kunnen blazen.
Winchester Cathedral klinkt lekker dubbelzinnig en niet als het logische vervolg op Living With Thee; want waar deze laatste nog klonk als een opgepoetste en beter beheerste versie van het oudere werk, laat Winchester Cathedral een eerder dubbelzinnige en voor interpretaties vatbare verandering horen. De grootste verandering is terug te vinden in de zang: Ade Blackburns stem klinkt een album lang gesmoord, in die mate zelfs dat we dachten dat Blackburn een geslachtsoperatie ondergaan had.
Het album opent nochtans lekker met "Country Mile", een door een bezwerende baslijn gedomineerd nummer. Blackburns ingehouden stem klinkt op dit nummer nog verbazingwekkend fris. Ook "Circle Of Filths" heeft zijn charmes, want deze maal zijn het de pianoaanslagen die voor de dominerende melodie zorgen terwijl de rest van het instrumentarium er zich anacondagewijs rond wentelt. De fluit uit "Anne" brengt weliswaar een exotische toets aan het nummer, maar de nasale, ingehouden zang zorgt samen met het steeds terugkeren van één dominerende melodie voor een opkomende irritatie. Na drie nummers lang uit eenzelfde vaatje te tappen, kijken we uit naar een nieuwe formule.
Helaas klinkt single "The Magician" te veel als de vorige nummers om nog verrassend over te komen. An sich blijft het frisse postpunk maar na drie porties snakten wij echt wel naar iets anders. Wanneer Clinic op dit album dan toch een andere aanpak probeert, faalt ze vaak grandioos. Zo gaat het instrumentale "Vertical Take Off In Egypt" een andere richting uit, maar heeft het gewoon te weinig om het lijf om te boeien. Ook het balladachtige "Home" sleept zich gewoon verder zonder een blijvende indruk na te laten. Gelukkig nemen ze in "WDYYB" hun oude gewoontes terug op met een snedige song die nauwer bij het oudere werk aanleunt dan wat wij tot op heden op dit plaatje hoorden.
"The Majestic # 2" probeert dan het oude en het nieuwe Clinic te integreren tot één geheel maar blijft te veel in goede bedoelingen steken om meer dan een luisterbeurt bij te blijven. Het jazzy "Falstaff" daarentegen speelt knap met de door fluit en klarinet bepaalde melodie. Ook "August" heeft zijn merites, in het bijzonder door haar walsritme die ons mee laat wiegen langsheen vreemde landschappen. Er wordt echter niet in schoonheid geëindigd, want terwijl bij "Thank You (For Living)" op de valreep halfslachtig teruggegrepen wordt naar de stijl die de eerste songs domineerde, wachten we bij afsluiter "Fingers" tevergeefs op de zang.
Winchester Cathedral is een half geslaagd album geworden. We horen enkele leuke nummers, maar helaas ook enkele zware miskleunen. Of Clinic met dit album nieuwe zieltjes zal winnen is twijfelachtig. Clinic-fans zijn bij deze ook gewaarschuwd: het album zal waarschijnlijk hun verwachtingen niet weten in te lossen.
