Susanna Wallumrød is geen gemakkelijk kind. Hoewel de Noorse pianiste bij het ruime(re) publiek vooral bekend is door haar fantastische covers met haar Magical Orchestra, stelt ze zich op haar soloalbums minder radiovriendelijk op. Met “Wild Dog” vraagt ze voor de derde keer om de plaat langzaam te laten rijpen.
Minimaal, bedwelmend, donker, onrustig, jazzy, poëtisch: het zijn enkele van de adjectieven die het gros van de Susanna-songs omschrijven. De arrangementen mogen dan wel schaars zijn, voor “Wild Dog” zocht Susanna mooi volk bijeen. Zo zijn daar de drummer van Arcade Fire, de gitarist van onder meer Bonnie ‘Prince’ Billy – – die Susanna op zijn vorige tournee door ons land op sleeptouw had genomen – – en de stevig getalenteerde Shahzad Ismaily, die reeds samenwerkte met John Zorn en hier de baspartijen mocht inspelen. Om maar te zeggen dat Rune Grammofon gelooft in hun blonde engel. En terecht, want Susanna heeft de looks, de zacht betoverende stem en de subtiele pianohanden. Of ze ook de skills heeft om als songwriter groter te worden dan als coverartieste, is een andere vraag.
Wie Susanna’s eigen werk wat kent, vindt op “Wild Dog” geen grote verrassingen: ook hier spreekt de muzikante een ingehouden taal en kiest ze vaak een weinig melodieuze weg. Verwacht dan ook geen songs die in je bovenkamer blijven plakken na twee luisterbeurten, maar nummers die zich stap voor stap ontvouwen tot ze beslissen om al dan niet te behagen. Aan de score bovenaan deze recensie was al af te leiden dat dit laatste niet steeds het geval is.
Zo heeft Susanna nummers waarin het minimalisme de minst aangename zijde van de medaille toont en verwordt in een weinig geïnspireerde en richtingarme massa. Sfeervol en zacht, dat steeds, maar dat haalt het toch niet in “Oh, I Am Stuck” bijvoorbeeld, een song waarin ze zich beklaagt in een richtingloze situatie te zitten, wat zich jammer genoeg herhaalt in de songstructuur. Ook “Invitation” hadden we liever niet op deze plaat gehad. Het is vreemd genoeg een van haar meest melodische songs, wat je best kan aanmoedigen, maar waar de strofes nog het betere van Susanna tonen, vallen de refreinen uit de toon door een te hoog Disney-gehalte. En de tekst maakt het er niet beter op: “Let me take you down by the river / Where the moon makes us shiver”. Het is moeilijk een rilling te onderdrukken.
Gelukkig bevat “Wild Dog” heel wat songs die deze plaat wel beluisterbaar maken, waaronder de fragiele opener “Imagine”, een liefdessong die je in al zijn subtiliteit en warmte enkel vertederd kan achterlaten. “Freeze” verhoogt het tempo en kiest voor een meer directe aanpak, met een cadans door de zeer aanwezige percussie. Het meest nog overtuigt “Rolling On Rolling Stone”, dat onmiddellijk aanspreekt met zijn elektronische intro en het repetitieve pianopatroon en de spacey effecten perfect aanwendt om de spanning in Susanna’s donkere verhaal hoog te houden. Ook “Wild Horse Wild Dog” valt op in positieve zin, dankzij de rusteloze refreinen die de thematiek perfect ondersteunen.
Susanna profileert zich eens te meer als de ideale artieste voor een loungy bar voor meerwaardebezoekers. Wie er geduld voor heeft, voelt de betere songs op “Wild Dog” langzaam naar je keel grijpen. De mindere songs proberen hetzelfde maar daar blijft het ook bij.
