Vegetarisme is in muzikale middens niet alleen een zaak van geitenwollensokkenbands of straight edge-activisten, ook in de (extreme) metal-scene lopen aardig wat vleeshaters rond. Alle leden van Heaven Shall Burn en Napalm Death, Devin Townsend (Strapping Young Lad), de gebroeders Amott (Arch Enemy) en Chris Adler (Lamb Of God) houden er een vleesloos dieet op na. Maar de prijs van bruutste vegetariërs op deze aardkloot gaat naar Cattle Decapitation.
Cattle Decapitation heeft er nog eens zijn tekstuele filosofie van gemaakt. Dierenmishandeling, de vleesindustrie en de ondergang van ons milieu: dat zijn de thema’s die meestergrunter Travis Ryan aanklaagt. Het leverde de band zelfs aandacht op bij de radicale dierenrechtenorganisatie PETA. De vraag is natuurlijk hoe Cattle Decapitation die hippiethematiek overbrengt in de death metalscene? Juist ja, door tekstuele vuilbekkerij en luguber artwork. En, zoals u wellicht al gemerkt heeft, is de bandnaam nog de beste zinspeling op zijn gedachtegoed.
Net als bij Aborted krijgen we een moddervette lap death/grind rechtstreeks van de metal-slachtbanken. Het gereedschap van deze vegetarische slagers: ratelende, extreem technische drumpatronen, genadeloos snelle blastbeats en, uiteraard, die hondsbrutale gruntzang, met daartussen lelijk verwrongen riffs die gedwongen het tempo van David McGraw volgen. Onder ga maar eens “The Carbon Stampede” en “Dead Set On Suicide”. “Gristle Licker”, “Projectile Ovulation” en “Lifestalker” zijn als vlees van hetzelfde been: even bloederig, rauw en grof.
Waar veel death/grindbands op den duur gewoonweg zielloos en repetitief klinken, levert Cattle Decapitation epische brokken death metal af die bij momenten gevarieerd klinken. Naast de songschrijverij is ook de zang (nu ja, zang) op vooruit gegaan, wat zorgt voor death-metal-hoogstandjes getiteld “A Living, Breathing Piece Of Defecating Meat” en “Do Not Resuscitate”. En Ryan, die heeft een van de allerziekste strotten in de metal-scene. Als een schizofreen wisselt hij af zijn herkenbare grunt af met een afgrijselijk geluid, dat veel weg heeft van varkensgekrijs, en (jawel!) melodisch geschreeuw. Vooral in “Your Disposal” overvalt ons een “holy shit!”-gevoel bij het horen van Ryans uithalen.
Van het slotoffensief wordt je echt van je sokken geblazen. Met “The Monolith” wagen de Amerikanen zich aan atmosferische metal. Het meeslepende nummer dient als donkere intro op brutale maar al even magnifieke “Kingdom Of Tyrants” (waarvoor trouwens een afschuwelijke kortfilm is gemaakt). Net als de rest van het album zou de afsluiter niet kunnen imponeren zonder de beestige productie van Dave Otero. Weg dus met het blikken-dozengeluid van weleer.
De albumtitel zegt het zelf: Monolith Of Inhumanity is een monoliet van een plaat met een haast onmenselijke impact op je gehoor en ingewanden. Samen met Aborted en Dying Fetus staat Cattle Decapitation vandaag sterker dan ooit bovenaan de extreme metaltop. Twee van de drie zijn geboekt voor Ieperfest in augustus. Genoeg redenen om je nog eens kapot te headbangen!
