“Met die kinderen in huis krijg je ook nooit iets gedaan”, moet Patrick Watson als versbakken vader gedacht hebben en kocht prompt het appartement naast het zijne op, richtte het in als studio, bracht de kinderen naar de crèche, ging de kinderen terug ophalen en nam tussendoor op zijn gemak een plaat op. Wie vreest dat het eindresultaat drie kwartier slaapverwekkende huiselijkheid is, mag gerust zijn: Patrick Watson klinkt nog altijd heel erg Patrick Watson.
“Als Radiohead experimenteert in plastics en metalen, dan experimenteert Patrick Watson in hout en organische materialen.” Met de beste wil van de wereld konden we geen betere manier bedenken om Patrick Watson te omschrijven aan een oningewijde vriend die we meetroonden naar zijn concert in de AB in 2009. Maar van de vernieuwingsdrang die Wooden Arms kenmerkte blijft er echter nog maar bitter weinig over. De boom-klatsch percussie die de plaat typeerde, keert wel nog terug op “Step Out For A While” en de getokkelde vioolsnaren van “Beijing” duiken opnieuw op tijdens “Blackwind”, maar meer dan vage echo’s zijn het niet.
Afgevoerd dus die vernieuwing, maar Watson leeft duidelijk wel nog altijd in zijn eigen wereld waarin de werkelijkheid op elk moment in een dagdroom kan veranderen en een met onkruid overwoekerd tuinpad een heuse “yellow brick road” wordt. Opener “Lighthouse” gaat met een dwarrelende piano van start als een druilerig herfstlandschap tot het hele landschap wordt herschapen door een plotse windvlaag en we plots in het midden van een spaghettiwestern staan. Met eenzelfde kinderlijke verbeelding smokkelt Watson koninklijk trompetgeschal binnen in een huppelend “Into Giants”.
Die blazers die af en toe opduiken, zijn zowat het enige nieuwe element in Watsons universum. De meeste bouwstenen waarmee hij zijn fantasiewereld vorm geeft — zijn stem en hoe die bewerkt wordt met effecten, de piano, de bevreemdende instrumentatie — zijn onderhand zo vertrouwd dat als we zelf een Patrick Watson-plaat bij elkaar zouden dromen die waarschijnlijk niet zo gek anders zou klinken dan Adventures In Your Own Backyard.
Zijn verbeeldingskracht mag dan wel onverminderd overeind blijven, Watson is anno 2012 meer down to earth dan ooit tevoren, zijn fantasiewereld steviger verankerd in de werkelijkheid. Dat hij ondertussen een family man is, zal daar niet vreemd aan zijn, maar ook het eindeloze touren heeft nieuwe inzichten, zelfs wijsheid en rijpheid gebracht. “Lighthouse” schetst de onthechting die elke muzikant meemaakt als hij te lang op tournee is geweest en hoe moeilijk het is om opnieuw te wennen aan de huiselijke routine: “Leave a light on in the wild/cause I’m coming in a little blind (…) Went to find you in the backyard, hiding behind our busy lives/Dreaming of a light house in the woods, to help us get back into the world”. Het titelnummer maakt de cirkel rond. Het is in zijn eigen achtertuin dat hij zijn rust, maar ook zijn verwondering terugvindt: “Didn’t need to go so far, to find what you were looking for/‘cause it was always beside, just right behind, right up ahead/You just didn’t know, it was there in your own backyard”. In tussentijd heeft hij het leven aanvaard in al zijn onvoorspelbaarheid en de tegenslagen die er onvermijdelijk deel van uitmaken (“Some friends had to disappear, but left a hole for us to grow in their light”).
Nog tijdens de eerste luisterbeurt begonnen we ons op te maken om Adventures In Your Own Backyard met lof te overladen. Maar enkele luisterbeurten later groeit het besef dat dat misschien niet geheel verdiend zou zijn. Adventures zet sterk in, bij vlagen heel sterk zelfs, maar begint ergens halverwege vervaarlijk te zwalpen. Op het vakmanschap van “Morning Sheets” valt niks af te dingen, maar samengevoegd met “Words In The Fire” en “The Things You Do” krijg je een lange sequentie die te kaal gearrangeerd is. Op die manier vervliegt de prachtige illusie die tijdens eerste helft van de plaat werd opgebouwd nagenoeg helemaal.
“Strange Crooked Road” doet nog even de hoop opflakkeren dat er vooralsnog een sterke finale komt, maar “Noisy Sunday” buigt de spanningsboog weer naar beneden waardoor het titelnummer en de facto afsluiter niet de pay off is die het had kunnen zijn. Zo laat Adventures In Your Own Backyard ons uiteindelijk toch lichtelijk onvoldaan achter. Een teleurstelling is dit zeker niet, wel een gemiste kans, want met een consistentere tweede helft had dit misschien wel een klein meesterwerk kunnen zijn.
