En zo werd het december. De thermometer geeft nog altijd dertien graden aan, het regent hoogstens een beetje, maar de winter sluipt niettemin langzamerhand dichterbij. En dus denkt een mens al eens aan kerstcadeautjes. Of aan die vreselijke muzak die we straks in de winkelstraten te verduren zullen krijgen.
Het kan nochtans anders. Ja, een kerstplaat moet warm en een beetje behaagziek zijn, maar het hoeft niet flets en melig. Dat het anders kan, bewijzen Tom Smith van Editors en ex-Razorlightdrummer Andy Burrows; twee drinkebroers die uiteindelijk de studio inkropen omdat muziek nu eenmaal hun ding is. Funny Looking Angels zijn het indeed op de hoes van hun debuut; een kerstplaat dus.
Het kan een gek idee lijken, maar tegelijk: een mens heeft weinig te verliezen met een kerstplaat. Is het een sof, dan glijdt die wel onder de radar door. Is hij onverhoopt toch goed, dan heb je geheid een plaat die verkoopt en blijft verkopen, want iedereen is op een bepaald moment wel vatbaar voor knetterend haardvuur, een paar slingers en een weerspiegeling in een kerstbol. Het zit ons ingebakken; ook bij u, ontken maar niet.
Zes weinig voor de hand liggende covers, vier eigen nummers; dat werd het uiteindelijk. Een goeie balans om de focus weg van de covers te halen; het zijn immers de originelen die hier de show stelen. Dat begint al met single “When The Thames Froze”, een kerstsong als een knappende vuurkorf zoals we er al lang geen meer hebben gehoord; die ronkende stem van Smith, dat klokkenspel, dat “another year comes to its close”!
Speelt Smith een hoofdrol in dat nummer, dan mag Burrows meteen erna laten horen dat hij ook een potje kan zingen. “As The Snowflakes Fall” toont dat er een behoorlijke Elliott Smith in de man schuilgaat, zeker met zo’n walsritme onder het nummer geschoven. Het is alweer zo’n moment dat gedachten aan warmgestookte huizen niet ver weg zijn. Dit zijn songs als dekentjes; goed om je in te nestelen.
En dan is er helemaal achteraan weggestoken “This Ain’t New Jersey”, waar Smith & Burrows de code van de ultieme kerstsingle helemaal lijken te hebben gekraakt. Dat de titel verwijst naar de thuishaven van Bruce Springsteen is overigens allesbehalve toeval; de onstuitbare, verwachtingsvolle opbouw die uiteindelijk ontploft is vintage The Boss. En dan is er nog die cover van het oorspronkelijk onuitstaanbaar plakkerige “Wonderful Life” van Black; Smith & Burrows vertimmeren het tot een donker, pakkend nummer waar geen druppel stroop meer aan plakt. Sterk.
De andere covers zijn minder indrukwekkend, maar verbleken nooit naast het origineel. Yazoo’s “Only You” wordt ontdaan van zijn verschrikkelijke jaren tachtigproductie en ontpopt zich tot een pracht van een pianoballad. Aan “On And On” van The Longpigs valt helaas niets te verhelpen; een suffe akoestische gitaarballad blijft ook met wat doffe pianotoetsen en wat samenzang een suffe akoestische gitaarballad van dertien in een dozijn. Dan is zelfs het instrumentaaltje “Rosslyn” beter, of slotnummer “The Christmas Song”, waarin de Deense schone Agnes Obel even langskomt.
Het is een zeldzame smet op een plaat die als geheel wérkt. Wij, fan van kerst noch kerstplaten, wikkelen ons nu al twee weken — véél te vroeg — in de donzige warmte van Funny Looking Angels, en krijgen begot goesting om de kerstboom nu al op te trekken. “Het beste kerstalbum”, dus, zoals iemand op het internet juicht? Er is geen woord van gelogen. Of wilt u écht dat verschrikkelijke “The Cowboy’s Christmas Ball” van The Killers nomineren?
