Sonic City :: 30 oktober 2011, De Kreun

Onder het curatorschap van Liars deed Sonic City deze editie zijn naam alle eer aan. In De Kreun stond twee dagen lang een fraaie doorsnede van het sonisch geweld dat in verschillende muzikale uithoeken gemaakt wordt. Goddeau was present op dag 2.

Het eerste spannend moment op het podium valt te noteren met het aantreden van Tannhäuser, Sterben Und Das Tod. Terwijl buiten het kwik doodleuk zomers gedrag vertoont, zorgt dit Duits duo binnen voor de nodige herfstkilte. De band, opgebouwd uit Thomas Mahmoud (Von Spar) en Gerald Mandl van Mediengruppe Telekommander, doet er alles aan de aanwezig onder te dompelen in een sinistere, kerkhofachtige atmosfeer.

Al duurt het even voor er indruk gemaakt wordt. Aanvankelijk klinkt Tannhäuser, Sterben Und Das Tod net iets te veel als de soundtrack bij een Ontzettend Diepzinnige Kunstinstallatie. Maar wanneer de set op kruissnelheid komt, rollen de imposante klanten bijna als vanzelf uit de speakers, waarbij meer dan eens leentjebuur gespeeld wordt bij Fuck Buttons, zij het dan in een ietwat macabere versie.

Macaber is evengoed een sleutelwoord voor wat HTRK brengt. Sinds het overlijden van bassist Sean Stewart vorig jaar, heeft het voormalige Hate Rock Trio zich staande weten te houden, maar vandaag lijkt dat eerder in een wankele versie. De bezwerende nummers die gebracht worden, hebben zo’n hoog hypnotiserend gehalte — niet in het minst door de trance-achtige percussie van Jonnine Standish — dat het moeilijk is geconcentreerd te blijven luisteren.

Al blijkt de prestatie van HTRK nog best mee te vallen in vergelijking met de passage van Washed Out. Met Within And Without bracht de band rond Ernest Greene een van de beste debuten van dit jaar uit, maar op het podium weet het viertal weinig of niets van de magie van die plaat tot leven te roepen. In de plaats daarvan probeert Washed Out M83 achterna te gaan, met een meer opgedreven liveset, iets dat hen duidelijk minder goed afgaat dan de Franse collega’s.

Zo wordt “New Theory”, uit de EP Life Of Leasure, een ijle flipperkastdeun die duidelijk weinig of geen indruk nalaat: Washed Out staat voor een minder dan half gevulde zaal. Pas bij afsluiter “Eyes Be Closed” schiet de band raak en weet Washed Out zijn potentieel te benutten, met gouden klanken en een melodie om bij weg te dromen, maar op dat ogenblik is het kalf reeds jammerlijk verdronken.

Aan Sightings om beter te doen. Net zoals op de slotdag van het laatste Domino-festival eerder dit jaar, staat het trio garant voor een compromisloze, beenharde brok noisepunk. De no wave-gloriedagen komen even in herinnering, maar in de chaos die op het podium tot leven gewekt wordt, is het halverwege de set een beetje vruchteloos zoeken naar ankerpunten. Als belevenis absoluut de moeite waard, maar een volledig concert is wat te veel van het goeie.

Rest nog headliner Melvins. In zijn bijna dertigjarige bestaan is deze band er wonderwel in geslaagd te overleven op een mix van loodzware gitaarriffs, die met een macaber sérieux én een bizar gevoel voor humor gebracht worden. Dat laatste speelt ook op het vorig jaar verschenen The Bride Screamed Murder geen onbelangrijke rol. De plaat werd her en der op gemengde gevoelens onthaald, in tegenstelling tot zijn voorgangers, (A) Senile Animal en Nude With Boots. Ten onrechte, zo blijkt wanneer de nummers in kwestie live gebracht worden.

Vooral het inlijven van tweede drummer Coady Willis, ondertussen alweer enkele jaren geleden, blijkt een meesterlijke zet van de band. Minutenlang gaan Willis en mede-drummer en kernlid Dale Crover te keer op hun respectievelijke kits, om daarmee het publiek een welkom van jewelste te bezorgen. Wanneer niet veel later King Buzzo zich ontpopt tot een heuse drilinstructor tijdens “The Water Glass” lijkt min of meer duidelijk te worden waarom de Melvins gekleed gaan als Russische space-gladiatoren. De niets of niemand ontziende sturm und drang die het viertal aan de dag legt, wordt er in ieder geval niet minder door.

Integendeel. Zelfs naar Melvins-normen is dit concert een bijzonder heftige passage. Compromisloze versies van “The Talking Horse” en een contrastrijk “Lizzy”, uit cultplaat Houdini, zorgen zowel voor een collectieve stap naar achter als een vervaarlijk ritmisch hoofdschudden bij het publiek. Wanneer King Buzzo in “Electric Flower” een wel zeer gemeend “they have it/we want it/let’s get it!” uitspuwt, geeft hij daarmee de mission statement van zijn band prijs. (the) Melvins zijn gekomen om de stad in te nemen, en dat zullen ze doen ook, zo lijkt het wel.

En dat kan op verschillende manieren: met het in fankringen van een hitstatus voorziene “The Bit” tot het brengen van een obscuur, West Coastpop-achtig nummer dat een wel heel andere kant van de Melvins laat horen. Maar welke petje de Amerikanen vanavond ook opzetten, het past als gegoten. Voor een band die al zo lang meegaat, heeft deze nog weinig of niets van zijn pluimen verloren. Integendeel: de passage van de Melvins kan gerust de meest indrukwekkende van de laatste jaren genoemd worden, waarmee Melvins een gedroomde afsluiter voor Sonic City is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + een =