North Sea Radio Orchestra :: I A Moon

Het universum en het gedrag van de verschillende hemellichamen erin heeft de mens al millennia lang gefascineerd. Ook vandaag nog, nu een bescheiden aantal van de mysteries van het heelal reeds zijn opgeklaard, blijft de enormiteit van de ons omringende ruimte de mens interesseren en inspireren.

Zo bijvoorbeeld ook North Sea Radio Orchestra, het losse (hier ongeveer tienkoppige) kamermuziekcollectief rond componist/gitarist Craig Fortnam, die de teksten voor I A Moon vooral o pbouwtrond een los concept van de (metafysische) relatie van de mens tot verschillende lagen van de kosmos, alsook de relaties tussen mensen onderling. Dat is in zekere zin een koerswijziging voor de groep, die op de vorige platen vooral odes aan de Britse natuur toonzette van illustere Britse poëten als Geoffrey Chaucer en William Blake.

Muzikaal is er echter minder veranderd en bewandelt North Sea Radio Orchestra nog steeds eigenzinnige paden ergens tussen klassiek (en daarmee bedoelen we meer dan enkel minimalisme, het gaat werkelijk van barok tot hedendaags), allerlei soorten folk, hedendaagse kamermuziek en zelfs wat art rock in. Daarbij wordt gebruik gemaakt van net die instrumenten die Fortnam per nummer nodig acht. Zo bestaat “Guitar Miniature #3” enkel uit de folky gitaarcapriolen van Fortnam, slechts begeleid door een subtiel orgeltje.

Meestal valt het collectief echter meer op volle sterkte te horen, waarbij opvalt hoe origineel Fortnam wel niet is in zijn arrangementen. Hier geen gemakkelijke grondtonen die opgedreund worden door een strijkkwartet, maar een verzameling houtblazers (voornamelijk fagot en (bas)klarinet), strijkers en orgeltjes die de gitaarpartijen effectief in een begeleidende rol duwen en zelf het voorplan nemen. Het beste voorbeeld daarvan is wellicht het instrumentale “Berliner Luft” dat ingeleid wordt door een frivool houtblazersarrangement dat dan weer verdrongen wordt door subtiele electronica en repetitieve upbeat gitaarakkoorden, waarna diezelfde houtblazers, strijkers en een synth elkaar om de beurt verdringen voor de melodische hoofdrol. “The Earth Beneath Our Feet” begint dan weer met een cellolijn die een interessant contrapunt krijgt van de gitaar.

De arrangementen op I A Moon zijn net door die klassieke basis niet van de gemakkelijkste, wat zorgt voor muziek die ietwat meer inspanning vergt om te appreciëren dan die van veel andere neoklassieke artiesten. Gelukkig zorgt het regelmatige gebruik van stem wel voor een zekere drempelverlaging, en worden in die nummers vaak ietwat meer traditionele structuren gevolgd. De muziek is hier ook zelden direct meeslepend, en de schoonheid zit hem in de details, zoals de korte pianotrek in het tweede deel en de verspreidde vibrafoonakkoorden van opener “Morpheus Miracle Maker”. Wel zonder meer prachtig is de herneming van die opener in “Morpheus Drone” waarbij de cello van Harry Escott de voorgrond neemt terwijl een orgeltje de fond legt aan de hand van een ingehouden drone. De algemene teneur van de plaat is dat het er een is die zijn schoonheid pas prijsgeeft na herhaalde beluisteringen, en vooral met een koptelefoon zodat alle subtiliteiten beter tot hun recht komen.

I A Moon is neoklassiek zoals dat ook door liefhebbers van echte klassieke muziek kan geapprecieerd worden, en is daardoor zeker geen album dat ook jonge luisteraars zomaar zal kunnen overtuigen. Wie echter een inspanning doet, zal merken dat I A Moon veel meer voldoening kan geven dan gehele platen opgebouwd rond het traag gedreun van mineurakkoorden. Te ontdekken!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 4 =