DOUR 2011 :: CocoRosie, zondag 17 juli, La Petite Maison dans la Prairie

Knuffelrock! We lachen er niet mee: CocoRosie op Dour had verdacht veel weg van knuffelrock. Toch als we mogen afgaan op de vele innig verstrengelde koppeltjes rond ons, want muzikaal zorgden de zusjes Casady voor een van de meest verstilde optredens van het festival.

Het is stil geworden rond de Casady’s. Sinds Grey Oceans, hun vierde worp op zes jaar, die stilletjes was gekomen en gegaan, zonder de rimpelingen van de voorganger te maken, passeerde alles een beetje onder de radar. Ze speelden nog wel eens in de Antwerpse Bourla, maar daar lag behalve de rabiate fans niet echt iemand meer wakker van. Maar blijkbaar zijn er nog genoeg mensen die naar de groep uitkijken, want La Petite Maison dans la Prairie puilt onaangenaam uit terwijl de groep een kwartier op zich laat wachten.

Het duurt echter niet lang, of we begrijpen opnieuw waarom. Van bij het erg vertimmerde (als in: het duurt een halve song voor we het herkennen) “Rainbowarriors” weten we opnieuw hoe uniek het geluid van de groep is. De blend van folk en hiphopinvloeden blijft ook in deze uitgeklede variant immers uiterst uniek. En kaal is het: naast de schaarse klanken die de zusjes instrumentaal voortbrengen, zorgen enkel een pianist/elektronicaman en later een beatboxster voor ondersteuning. Het is maar een verre echo van de theatrale totaalervaringen die de groep voorheen optrok.

CocoRosie kiest vandaag ook qua songs niet voor de vlotte aanpak. Geen “Terrible Angles”, “By Your Side” of ander bekend materiaal van doorbraakplaten La maison de mon rêve of Noah’s Ark, wel meer obscuur werk van de laatste albums, toen we dachten dat geluid wel al te kennen en de songs weinig indruk meer maakten. Het is niet erg vandaag: zelfs met dat onbekende materiaal weet het gezusterte een trip te serveren die begeestert, meeneemt en vervoert. Als er dan al eens een “Beautiful Boys” of — altijd al de publieksfavoriet — “Japan” passeert, is dat niet meer dan een klein uitroepteken in een mooie vertelling.

Het is een van die clichés uit de afprijsbakken, maar het is ook echt iets wat gebeurt, dus vergeef ons: het leek alsof tijdens het optreden van CocoRosie het gedreun en gedraas van het festival even verstomde, en de wereld buiten La Petite Maison dans la Prairie wegzonk. Even, drie kwartier lang, telde alleen maar wat de Casadys te melden hadden. En dat was mooi, heel mooi.

En god, wat misten wij ons lief.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 15 =