The Webb Sisters :: Savages

The Webb Sisters zullen niet snel uit de schaduw van Leonard Cohen kunnen treden. Met Savages zal het in ieder geval niet lukken. Maar is het een luisterbeurt waard? Dat wel.

Begin 2008, twee albums ver, had nog maar een handvol luisteraars en critici van The Webb Sisters gehoord. Een wereldtournee van 247 concerten aan de zijde van Leonard Cohen bracht daar echter verandering in. Nu kent heel de wereld zijn “sublime Webb Sisters”. Vorig jaar eindigde de tournee en doken de zusjes Charley en Hattie de studio in om verder te werken aan eigen materiaal. Als producer strikten ze Peter Asher, die samenwerkte met de groten van de country-rock als Linda Ronstadt, maar evengoed met popgrootheden als Cher. Die vertrouwdheid met verschillende genres heeft een goede invloed op Savages.

De grootste troef van The Webb Sisters ligt voor de hand: de zusjes hebben gouden stemmen en weten er hypnotiserende samenzangen mee op te wekken. Hun zoetgevooisde melodieën glijden gemakkelijk het oor binnen, maar zoals dat dan gaat: het gevaar van de meligheid dreigt. Gelukkig wordt de balans in evenwicht gehouden door de grote veelzijdigheid van de zusjes Webb.

Savages is een puur voorbeeld van folkpop. De meisjes begeleiden zichzelf op een scala aan snaarinstrumenten met daartussen de occasionele tamboerijn of handengeklap, waarbij hun instrumentale kwaliteiten nauwelijks onderdoen voor hun vocale. Zo wordt de plaat op een zachte manier ingeleid door “Baroque Thoughts” waarop niet alleen de stemmen van The Webb Sisters om elkaar heen kronkelen, maar ook hun harp en mandoline. Dat de zusjes weinig nodig hebben om de luisteraar aan zijn cd- of platenspeler te kluisteren, bewijst ook het op drie tromslagen na volledig a cappella “Dark Sky”, waarin hun talent voor samenzang het meest tot uiting komt.

Maar ook qua pop staan de zusjes hun mannetje. “Calling This A Life” klinkt als een meerstemmige Suzanne Vega die onze eenzame nachten komt begeleiden. Nog verder gaat het in “Words That Mobilise” dat een authentiek indie-ritme meekreeg en de single “Savages” die zich al na de eerste beluistering urenlang laat nazingen. Daarnaast zorgen enkele meer countrygeïnspireerde nummers voor ruimschoots variatie op het album.

Een hoogtepunt op Savages en een van de vele hoogtepunten tijdens de liveshows van Leonard Cohen is The Webb Sisters’ versie van zijn “If It Be Your Will”. Begeleid op enkel harp en hammond wordt het nummer gebracht als een intens gebed, de eerste tonen doen zelfs denken aan Gounods “Ave Maria”. Helaas maakten de zusters wel de keuze voor een liveversie op hun plaat. Aan de kwaliteit van het nummer verandert dit niets, maar de plotse fade-in van applaus doet vreemd aan en breekt de sfeer van het album. En de ophemelende woorden van Leonard Cohen lijken eerder een verkoopspraatje dan een uiting van zijn diepe respect voor het werk van de zusters, zoals hij ze tijdens zijn concerten bedoelde. Een mooie studioversie was het egale verloop van de plaat ten goede gekomen.

Doordat The Webb Sisters verschillende stijlen exploreren, en blijken aan te kunnen, gaat Savages niet snel vervelen. Na het magistrale “If It Be Your Will” valt er wel een gat met enkele doordeweekse countrysongs, waaruit blijkt dat het songschrijverstalent van de zusjes toch niet helemaal dat is. Maar het stevige “1000 Stars”, waarin ze hun bekken pas echt opentrekken, en het mooie slaapliedje “The Goodnight Song” halen je wel weer bij de les.

Als songschrijvers moeten The Webb Sisters nog groeien. Meestal houden ze het bij simpele popstructuren met eenvoudige teksten, en dat is helemaal niet erg want hun stemmen en muzikale gaven houden de nummers meestal wel recht. Pas wanneer er weinig opmerkelijks gebeurt qua zang of arrangement stuikt het nummer in elkaar. Savages is kortom de moeite waard om een keer te beluisteren. Maar aangezien de zusjes hier en daar door de mand vallen, is aankoop van de plaat niet verplicht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − zeven =