Dinosaur Jr. :: 5 juli 2011, Rivierenhof

Dinosaur Jr. moet zowat de laatste band uit de jaren tachtig zijn die zich nog aan een integraal-plaat concert gewaagd heeft. Vanavond is het zover en brengt het trio Bug, het laatste album dat in de klassieke bezetting gemaakt werd.

Die bezetting is ondertussen al weer langer opnieuw bij elkaar dan tijdens haar oorspronkelijk bestaan. En speelt zowaar strakker dan ooit tevoren. “We hebben een decibellimiet vanavond”, zei bassist Lou Barlow tussen twee nummers. “Voor ons is dit een moeilijk concert.” Veel viel daar nochtans niet van te merken, of het moet tijdens de niet uitgebalanceerde opener “Little Fury Things zijn. Neen, het Bug-plan is niet overboord gezet, maar er is geen regel die zegt dat je bij dergelijk concert moet starten met de integrale uitvoering van de plaat in kwestie.

Pas na een puik “The Wagon” barst “Freak Scene” — toch altijd een beetje een intentieverklaring voor indiekids — los en wordt Bug opnieuw de vitale collectie songs van 23 jaar geleden. Ondanks de voorspelbaarheid die bij een concert als dit hoort en de zo goed als onbestaande communicatie met het publiek zorgt Dinosaur Jr. voor een ietwat gezapig, maar best voortreffelijk concert.

Meer nog dan op de plaat krijgt Murph immers de kans zichzelf als drummer te bewijzen, zoals blijkt uit “They Always Come” en “Let It Ride”, dat een donderende flow meekrijgt. De langdurige pauzes tussen de nummers — Murphs drumkit heeft de neiging de biezen te nemen — worden door Mascis schijnbaar uit de losse pols dichtgesoleerd.

Dat solo-aspect wordt helemaal in de verf gezet in het afsluitende “Don’t”, dat het concert Apocalyps Now-achtige trekjes geeft. Terwijl Mascis een lange solo uit zijn Fender perst, laat Barlow de woede die hij in de jaren tachtig tegenover Mascis voelde opnieuw de vrije loop, met demonische vocalen als gevolg. Even lijkt het wel alsof Barlow Mascis alsnog zijn bas door de strot zal rammen, maar bissen “Out There” en een zowaar vrolijk klinkend “Feel The Pain” doen de atmosfeer opnieuw in goede zin omslaan.

Een echt spektakel was deze passage van Dinosaur Jr. niet, maar Bug is een plaat die, lang na 1988, nog steeds overeind staat en uitermate geschikt is om een ietwat verloren zomeravond tussen twee festivals door een meer dan zinnige muzikale invulling te geven. Wanneer de knoertsaaie akoestische doortocht van J Mascis in Trix enkele maanden geleden in acht genomen wordt, was dit zelfs een triomf. Een kleine weliswaar, maar toch.

Lou Barlow komt volgende maand opnieuw langs, zij het met Sebadoh. Op 20 augustus staat die band op Pukkelpop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − vijftien =