Originaliteit bestaat er vaak in tot een eigenzinnige mix van invloeden te komen. Connan Mockasin maakt muziekgeknutsel waarbij je aan Becks onzekere beginperiode moet denken, klinkt bij momenten als The Beatles op hun psychedelische hoogtepunt en flirt af en toe met IJslandse pop. Een mengsel waarmee hij anno 2011 wel aandacht moet trekken.
Dat Mockasin er kaas van gegeten heeft om de arty weirdo uit te hangen, is wel duidelijk. In het videoclipje van "Forever Dolphin Love" verborg hij zich bijvoorbeeld samen met zijn collega-groepsleden onder een dikke laag verf om een surrealistische indruk te maken. Dat soort trucjes neemt echter niet weg dat Mockasin muzikaal wel degelijk iets te vertellen heeft. De manier waarop hij bijvoorbeeld hard zijn best doet om als een dolfijn te lachen, is zonder beeld eigenlijk al bevreemdend genoeg.
Een zoveelste artfart in het rijk der artfarts dus? Niet echt, want de muziek is wel degelijk muziek en bevat genoeg links naar grote voorbeelden uit het verleden om het toch nog aards genoeg te houden. In dat perspectief is de single "It’s Choade My Dear" een voltreffer, want het nummer lijkt het perfecte vervolg op psychedelische Beatles-nummers als "Lucy In The Sky With Diamonds" en "I Am The Walrus". Dat Mockasin begint waar The Beatles het voor bekeken hielden, bakent de grenzen hierbij duidelijk genoeg af.
Met "Faking Jazz Together" komt de luisteraar in een totaal andere wereld terecht. Forever Dolphin Love mag misschien een vreemde titel voor een plaat lijken, maar na "Faking Jazz Together" toch weer net iets minder omdat de hoge, onwereldse tonen echt wel voor buitenaardse wezens gemaakt lijken te zijn en het nummer met een seismometer of een microbarometer in de aanslag mogelijk zelfs infrageluid kan opleveren. Wat toch weer handig kan zijn om met walvissen te communiceren.
Het is echter verkeerd om te veel aandacht te besteden aan Mockasins excentrieke kantjes. Hoewel Mockasin de muziek hiermee perfect weet in te kleuren, is het vooral het klassieke kantje dat Forever Dolphin Love beluisterbaar maakt. Dat is in "Megumi The Milkyway Above" een flinterdun Radiohead-gitaarlijntje zoals u dat wel kent van platen als Kid A en The King Of Limbs, terwijl "It’s Choade My Dear" net als Becks Sea Change een regelrechte ode aan Serge Gainsbourgs Histoire de Melody Nelson lijkt. "Unicorn In Uniform" had dan weer gerust op Airs dromerige 10000 Hz Legend kunnen staan.
Dat een dergelijk referentiekader anno 2011 niet veel meer te betekenen heeft, is een terechte maar bedrieglijke bedenking, omdat het vooral in de unieke combinatie van de verschillende invloeden is dat Mockasin hoge toppen scheert. Al draagt het hoge stemmetje ongetwijfeld eveneens bij tot dat eigen geluid, want wij kregen meer dan eens de indruk dat Mockasin heliumballonnetjes de studio heeft binnengesmokkeld. Niet dat het er veel toe doet, want met Forever Dolphin Love heeft hij nu al een plaat gemaakt waarmee hij wellicht nooit meer uit het collectieve geheugen der moderne popmuziek zal verdwijnen. Dat betekenisvolle artiesten uit uiteenlopende muziekgenres hem intussen al hebben voorgesteld om samen te werken, kan dat alleen maar bevestigen.
