My Morning Jacket :: Circuital

V2, 2011

Banbliksems en vitriool:
het schoot en spoot vierklauwens uit de pennen van het verzamelde
muziekjournaille na het beluisteren van ‘Evil Urges‘, de
vorige plaat van My Morning Jacket. Ook de fans steigerden toen
bleek dat de bebaarde countryrockers uit Kentucky hun galmende
americana hadden aangelengd met progpop, soul en zelfs funk,
godbetert. Dat uniforme ongenoegen heeft zich blijkbaar een weg
gebaand door de olifantenhuid van Jim James en co: hoewel ook
‘Circuital’ verschillende kanten uitwaaiert, omarmt My Morning
Jacket namelijk opnieuw hun weidse countryrock. Met bijwijlen
goddelijke resultaten!

Zeggen dat de band daarmee als een feniks uit zijn as verrijst,
is echter overdreven. ‘Evil Urges was namelijk lang geen povere
plaat, hoogstens een heel verrassende. Akkoord, hun gestoei met
Prince in
‘Highly Suspicious’ sloeg als een tang op een varken en de sound
was sterieler dan de gemiddelde operatiezaal. Maar zelfs de meest
weerspannige trommelvliezen konden niet naast de kwaliteit van het
gros van de nummers luisteren. Onder het gladde jasje en James’
pijnlijke geflirt met de grenzen van z’n vocale bereik scholen
namelijk knappe paringsdansen tussen progpop, soul en
psychedelica.

Ook die grote soul- en funkinjectie hoefde niet te verwonderen.
Jim James schreef namelijk niet zomaar de liner notes bij
de reissue van Isaac Hayes’ ‘Hot Buttered Soul’. Ook op
‘Circuital’ klinkt My Morning Jacket dan ook vaak zachter en
smeuïger dan een klompje boter. Met z’n krolse backings en
sierlijke strijkers had ‘The Day Is Coming’ bijvoorbeeld van The
Beach Boys kunnen zijn, als die geboren en getogen waren in het
diepe Zuiden van de VS tenminste. Ook de soulpop van Randy Newman
is nooit veraf.

Nog beter is het openingsduo van ‘Circuital’, een een-tweetje
dat zelfs de grootste zuurpruim overstag doet gaan. Een zuiderse
blazerssectie geeft ‘Victory Dance’ de sporen, een duistere,
woelige trip die met een ingehouden draf naar een zinderende finale
toewerkt. My Morning Jacket klonk nooit bezwerender. Ook in het
lang uitgesponnen titelnummer neemt Jim James de rol van sjamaan op
zich. Met bloedmooie uithalen neemt hij de luisteraar op sleeptouw
voor een sappige brok countrypop die wat ons betreft eeuwig
concentrische cirkels mocht blijven draaien. Ook een pluim voor de
atmosferische, door de late Radiohead bevruchte
outro!

Daartegenover staat dan weer ‘Wonderful (The Way I Feel)’, een
vederlicht poppareltje dat van George Harrison had kunnen zijn.
Onder het pseudoniem Yim Yames heeft Jim James dan ook niet voor
niets een tribuut-ep aan de betreurde Beatle uitgebracht. U merkt
het: My Morning Jacket tapt weer uit verschillende vaatjes, maar in
tegenstelling tot ‘Evil Urges’ smaakt de afdronk minder bitter.
Enkel met het banale ‘First Light’ vergaloppeert de band zich.

Eindigen doet My Morning Jacket dan weer in raszuivere
schoonheid. ‘Slow Slow Tune’ en ‘Movin Away’ zijn twee ingetogen,
contemplatieve slepers waarmee de Amerikanen nostalgisch in de
achteruitkijkspiegel turen naar vroegere platen als ‘At Dawn’ en
It Still
Moves
‘. Alsof ze nog even fijntjes duidelijk willen maken dat
ze zich niet naar de kroon laten steken door andere baardige
countryrockers als Band Of Horses.

Maar My Morning Jacket is al een tijd geen countryrockband meer,
zoveel maakt ‘Circuital’ wel duidelijk. De plaat doet het alleen op
een subtielere en evenwichtigere manier dan ‘Evil Urges’. Niet met
een revolutie, maar een evolutie zonder de navelstreng met het
verleden door te knippen. Wij zouden deze songs alvast graag over
de Pukkelpopweide horen galopperen. Chokri?

http://www.mymorningjacket.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − 9 =