dEUS :: 23 mei 2011, Botanique

Het duurt nog enkele maanden voor dEUS zijn nieuwe plaat uitbrengt, maar om die tijd wat in te korten, trekt de band vandaag al door Europa om de nieuwe nummers druppelsgewijs naar het publiek te brengen. Op Les Nuits krijgen we een glimp van de zwoele, nieuwe dEUS.

Als er een ding is dat opviel aan deze editie van Les Nuits — buiten de line-up met verscheurende keuzes — dan wel de vroege intrede van het festivalgevoel. De grootvader van ondergetekende mag zich stilaan de haren uit het hoofd aan het trekken zijn in de hoop op een ferme lek regen — dat blijkt nodig voor de moestuin –, voor Les Nuits helpen de felblauwe hemel en zomerse temperaturen de sfeer geen klein beetje vooruit.

Voor de laatste avond van deze editie heeft de Botanique bovendien dEUS weten te strikken. De band komt een voorsmaakje brengen van het in september te verschijnen Keep You Close, een plaat die volgens Tom Barman een mojito is. Wat hij daarmee bedoelt, was wekenlang een raadsel, maar het moet gezegd: na de passage in de Chapiteau houdt de vergelijking steek. dEUS tekent voor een zwoel optreden in wat bijna een zweethut is.

Vermoedelijk ligt het dan ook aan die tropische temperaturen dat het een hele poos duurt voor het concert enige publieksreactie weet uit te lokken. dEUS speelt weliswaar meer dan ooit een spelletje aantrekken en afstoten, waarbij “Slow” als exemplarisch geldt. Het nummer dendert, zweept op, houdt terug in en zorgt met zijn door vijf stemmen gezongen zinnen “lived through a million years” voor een even mysterieus als samenzweerderig sfeertje.

Daarin past ook het what the fuck-gevoel dat opener “Sun-Ra” veroorzaakt door met een oerschreeuw van Mauro voor het publiek te verschijnen. “Here comes the nighttrain” klinkt het bezwerend en tegelijk steekt zowaar de zin in mojito de kop op. Met vertimmerde classics als “Fell Off The Floor, Man” en “The Architect” — een duo dat zich plots als onlosmakelijk met elkaar verbonden aandient — bouwt dEUS gestaag aan een funky, nachtelijk zomers sfeertje dat leidt naar het nieuwe “Second Nature”, dat met zijn warme gitaarpartijen en zanglijnen van Mauro een eerste keer doet vermoeden dat Keep You Close een van de kleppers van het najaar kan worden.

Niet veel later bevestigt de band dat vermoeden met “Constant Now” en eentje waarvan de naam in het rumoer de mist in gaat, maar dat met een ferme dynamiek en de nodige dramatiek voor vuurwerk zorgt. Met “Constant Now” trekt dEUS helemaal de filmische funkkaart, waarbij bassist Alan Gevaert schittert in een glansrol.

Hoewel dEUS absoluut overtuigend uit de hoek komt, duurt het tot zeer diep in de set, wanneer een vurig “Instant Street” gebracht wordt, voor er wat beweging komt in het publiek. Ook bij afsluiter “Roses” is het prijs. In de bissen lijkt het er even op dat de opgebouwde spanning volledig teniet gedaan te worden wanneer de standaard toegiften “Bad Timing” en “Nothing Really Ends” gebracht worden. Alleen: in dat laatste nummer gaat iets onduidelijk mis, waarop een zichtbaar misnoegde Barman de boel stillegt en dEUS met de heerlijk bevreemdende jazzy grunge van “Morticiachair” alsnog voor een kers op de taart zorgt. Dat vervolgens “Suds & Soda” weerklinkt, viel te verwachten, maar: zelfs na al die jaren blijft de krassende viool voor kippenvel zorgen.

Hoewel dEUS voor een deel op veilig speelde vanavond, was de set in de Botanique zeker eentje om in te kaderen. Met Vantage Point hervond de band rond Tom Barman enkele jaren geleden opnieuw de dynamiek die van dEUS in de jaren negentig zo’n boeiend spektakel maakte. Waar de Antwerpenaren het met de toer rond die plaat op het podium zo nu en dan lieten afweten, lijkt het er op dat dEUS klaar staat om dit jaar hoge toppen te scheren. Nu duidelijk is dat de zomer begonnen is, wordt het uitkijken naar de volgende stap van dEUS. Afspraak op Pukkelpop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 14 =