CunninLynguists :: Oneirology

Hoewel de gloriejaren van de progrock al jaren voorbij zijn en het betwijfelbaar is dat het genre ooit nog zo groot zal worden als het begin jaren zeventig was, toch leven bepaalde stokpaardjes van het genre nog steeds door in verschillende hedendaagse muziekstromingen. Het werken met grote overkoepelende concepten op het vlak van albums bijvoorbeeld, een idee dat zelfs doorgedrongen is tot in de hiphopwereld.

Een van de hiphopgroepen die het idee van een conceptalbum het verst heeft doorgetrokken is ongetwijfeld CunninLynguists, een trio bestaande uit mc’s Natti en Deacon The Villain en producer/mc Kno. Sinds hun magnum opus A Piece Of Strange (met een nogal christelijk moralistisch aandoend, maar wel indrukwekkend uitgebouwd verhaal) wijdt de band haar albums steeds aan een al dan niet diep uitgewerkt concept. Opvolger Dirty Acres was bijvoorbeeld een losse sociale schets van de zuidelijke Amerikaanse staten waar de band vandaan komt en Kno’s vorig jaar verschenen soloalbum Death Is Silent draaide rond het omgaan met de dood.

Met het nieuwe Oneirology gaan ze verder op dat pad, dit keer met een plaat opgebouwd rond het losse concept van dromen (“oneirologie” is de wetenschappelijke studie van dromen). Zoals opvalt, doen de conceptideeën van CunninLynguists in grote mate denken aan concepten waarrond Pink Floyd hun klassieke albums uit de jaren zeventig opbouwde. En wanneer we wat extrapolatie maken van genres en stijlkenmerken valt er ook muzikaal heel wat te zeggen voor die vergelijking. Als we echt letterlijk gaan kijken naar overeenkomsten, lijkt bijvoorbeeld het orgeltje in “Predormitum (Prologue)” zo weggelopen uit The Dark Side Of The Moon, maar ook op het vlak van gehele klankvorming straalt het album een gelijkaardige bombast uit als de meeste platen van Pink Floyd.

Oneiorology barst van de soulvolle beats met groots klinkende drums en emotioneel geladen samples, in grote mate vergelijkbaar met de klank die Kno opbouwde met Death Is Silent. Kno toont daarbij ook hier weer dat hij een bijzonder getalenteerde beatbrouwer is, met intelligente, vaak melancholische beats, alleen houdt hij zich daarbij wat te weinig in en gaat de constante opeenvolging van bombastische beats zonder rustpunten tussendoor al snel vermoeien. Die vermoeienis ligt niet zozeer aan de individuele kwaliteit van de beats, maar wel aan de geheelklank van de plaat die ondanks het brede gamma van samples toch vaak dezelfde muzikale oorden opzoekt. Wanneer er dan eens een zachter moment is, wordt dat al snel weer verdrongen door een stevig beukende drumbeat. Zo verdient de rhodes-sample in het begin van “Dreams” het om meer uitgewerkt te worden, maar wordt deze al na amper een halve minuut ingeruild voor een naar Kanye West neigende powerbeat met dramatische strijkers en zware bassen.

Tekstueel wordt het thema van dromen erg breed geïnterpreteerd, van letterlijke droomschetsen in “Hard As They Come (Act I)” tot een oppositie van droomjobs in “My Habit (I Haven’t Changed)” met de harde realiteit van hypocriete bazen bij nine-to-fives in “Get Ignorant”. Hoewel het concept interessant is en er gelukkig niet zo dik op ligt als op Kno’s Death Is Silent, kan CunninLynguists met Oneirology toch niet even sterk overtuigen als ze dat met A Piece Of Strange en Dirty Acres wel konden. Feitelijk weet het concept nooit echt boven zichzelf te stijgen en blijven de teksten een beetje rondwentelen in middelmatige vondsten zonder dat er ergens een echte quotable lijn passeert. Zelfs Tonedeff, die op A Piece Of Strange zowat de indrukwekkendste gastprestatie van de plaat neerzette, blinkt hier uit in ongeïnspireerdheid met zijn gastrol in “Enemies With Benefits”.

Kortom, Oneirology is een teleurstelling in het licht van de voorgaande albums van CunninLynguists. Op zich is het zeker geen slechte plaat, maar doordat de beats iets te weinig gevarieerd zijn en de teksten maar weinig echt de aandacht grijpen kan het ook geen hoogvlieger genoemd worden. Als CunninLynguists het voor een volgende plaat ietwat kleiner en misschien zelfs minder conceptueel zou gaan zien, kan de band echter ongetwijfeld opnieuw hoge toppen scheren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 6 =