Domino 2011 :: Dan Deacon, Battles, Factory Floor :: 11 april 2011, AB

Het zijn ouden van dagen (lees dertigers) die zich nog de tijden herinneren dat rockers en techneuten lijnrecht tegenover elkaar stonden onder het motto dat “east is east and…”, enfin, u kent de rest wel. Tijden en zeden veranderen echter en voor iemand wist wat er gebeurd was, hadden ze elkaar al in de armen gesloten.

Dat de van de pot gerukte electro-artiest Dan Deacon een goed gevulde AB-zaal in vuur en vlam zet, mag dus niet verbazen. Deacon, wiens albums Bromst en Spiderman Of The Rings bekend staan om hun exuberante nummers, bouwt live bij voorkeur op hol geslagen feestjes waarbij het onderscheid tussen publiek en performer flinterdun is. Ook ditmaal heeft Deacon zich in de zaal opgesteld waardoor voorbij de derde rij enkel nog de groen oplichtende schedel die zijn tafel opfleurt te zien is.

Hoe sympathiek Deacons “jongens onder elkaar”-aanpak ook is, het zorgt er wel voor dat wie te ver afstaat zich nog weinig aangesproken voelt door de gezonde gekte van de man en zijn oproep om een danscirkel te vormen. Daarenboven bIijft Deacons muziek toch te extreem voor een groot publiek en zijn het (ondanks lovende kritieken van recensenten allerhande) in de eerste plaats toch de ware Deaconfanaten die hiervan smullen.

Het gros van het publiek is dan ook voor Battles komen opdagen, de band die in 2006 op Domino en een jaar later tijdens een regulier zaaloptreden aantoonde dat hij perfect zijn mix van rock en electro live van enkele extra dimensies kon voorzien. In het bijzonder drummer John Stanier stal de show als menselijke metronoom wiens harde en snelle ritmes elkaar moeiteloos opvolgden. Met het vertrek van “zanger”/gitarist/keyboardspeler Tyondai Braxton lijkt de nadruk overigens nog meer op Stanier komen te liggen, zoals de liveset duidelijk maakt.

Ditmaal zijn er immers geen oude nummers te horen, maar wordt alleen uit de nog te verschijnen plaat Gloss Drop geput. Een moedige maar helaas ook foute zet, zo blijkt, want nooit komt de set echt op gang. Nu eens lijkt het alsof de band teruggrijpt naar de klanken van debuut EP C/B EP, dan weer zijn flarden onbestemde electro te horen die nauwelijks bij elkaar gehouden worden door Staniers onafgebroken intelligent gebeuk. Zelfs de gimmick om de gastzangers via videobeelden te laten participeren aan de songs, brengt geen soelaas. Battles overtuigt live alvast niet.

Ook de après show van Factory Floor klinkt als huilen met de pet op. Waar het trio op album nog enigszins weet te boeien, valt het live grandioos door de mand. Zo is een livedrummer binnen een techno-setting allesbehalve revolutionair, in het bijzonder wanneer deze weinig meer dan pompende ritmes aanlevert. De knoppenman van dienst weet bovendien weinig meer dan oeroude electro/techno voor te brengen terwijl gitariste/zangeres Diana Rogerson, op wat ongeïnspireerd gitaargepriegel en flauw gewauwel na, niets relevants weet te zeggen. Meer nog dan bij Wu Lyf kan hier de vraag gesteld worden in hoeverre de hype rond de band nog ernstig te nemen is.

Kurt Overbergh liet onlangs optekenen dat een van de redenen dat Domino er mee ophoudt, is omdat hij niet langer het heilig vuur voelt branden voor zijn festival. Het ziet er naar uit dat deze avond die stelling vooral wil onderstrepen door bands aan te laten treden die te specifiek zijn, niet langer eenzelfde overtuigingskracht hebben of doodeenvoudig niet de moeite van het vermelden waard zijn. Op papier is dit een fantastische avond, maar zoals voor veel modellen geldt, kan ook hier gesteld worden dat de realiteit nog altijd andere koek is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 17 =