Ouder, wijzer, maar nog altijd een rusteloze ziel; het stormt nog steeds in het hoofd van Chris Corner. Volatile Times dus, en dat is precies hoe het vierde album van zijn I Am X getiteld is.
Dat Kingdom Of Welcome Addiction, ’s mans vorige plaat, hier en daar wat te diep in de ziel boorde, en dat vooral middels iets te trage songs deed, daar is Corner ondertussen zelf achter gekomen. Op Volatile Times wordt dus gelukkig opnieuw meer de kaart van de uptempo dansrocknummers getrokken. Precies waar I Am X goed in is. En toch is dit geen terugkeer naar het geluid van Kiss + Swallow en The Alternative, de platen die Corner definitief wegrukten uit de triphopcocon die hij met Sneaker Pimps had geweven. Integendeel, er zijn momenten waarop het geluid van die groep opnieuw terugkeert, zoals in de duikbootgeluidjes tijdens de strofes van “Ghosts Of Utopia”.
Wanneer het kamerbrede refrein losbarst, zitten we echter weer op vertrouwd I Am X-terrein. Dat waarin de eenzame knutselkamer van een verlegen Brit tot het podium van Werchter wordt herschapen: de armen mogen wijd, de gitaar kickt ruig in, en de galmknop krijgt een fikse ruk naar rechts, terwijl een jachtige computerbeat het nummer bocht na bocht in de rails houdt. Ook het titelnummer is van datzelfde laken een pak, maar sluit nog eens even aan bij dat oude elektronische geluid van Kiss + Swallow, al is het opwindend stuiterende ritme een pak minder rechtdoorzee. Het is urgent en onweerstaanbaar, met een Corner die vocaal heerlijk scheurt: de uitschieter van het album.
So far, so good. Dat zijn de singles. Pas echt interessant wordt daarbuiten, wanneer Corner zijn palet probeert te verbreden. Soms gebeurt dat met spuuglelijke kleuren, zoals het wazige, slome “Dance With Me” aantoont. Het is een onnodige oefening in vaagheid van iemand die uitblinkt in directheid. Op zich een ‘interessant’ experiment, maar centraal in de plaat, haalt het de vaart uit deze set songs. Ook het theatrale “Bernadette”, het tweelingzusje van het oudere “President”, is weinig boeient; het walsje dat we al eens te veel hebben gehoord bij Corner.
Gelukkig wordt Volatile Times in de eindspurt pas echt interessant. “Commanded By Voices” is gemuteerde, dramatische triphop. “My name is Fellini, my name is Chopin”, galmt Corner, terwijl een vette beat stapvoets een verre schurkende gitaar begeleidt. Een gek falsetje maakt de bevreemdende sfeer compleet; een spookhuis dat wel moet overgaan in de harde industrial van “Into Asylum” en “Cold Red Light”.
Net als op Kingdom Of Welcome Addiction blijft Corner dus zoeken naar een nieuwe muzikale taal om zijn verhaal te vertellen. Het larmoyante van drie jaar terug is nu vervangen door een spervuur aan richtingen dat niet altijd even coherent aanvoelt, maar acht op de tien keer wel een sterke song oplevert. Een klassieker is dat volgens onze maatstaven niet, maar een goed album? Dat wel.
