Mercenary :: Metamorphosis

Napalm records, 2011

Als we u eens geheel ongenuanceerd onze mening mogen opdringen:
Mercenary is de beste band die zich ooit aan melodische deathmetal
gewaagd heeft. Dit subgenre (kortweg melodeath) biedt niet bepaald
inventieve muziek. In feite zijn er twee kampen. Vanuit het Zweedse
Göteborg ontstonden bands zoals At the Gates, die het zware
karakter van de muziek in stand hielden. Vanuit Finland kwam dan
weer de door keyboards overladen melodeath die Children of Bodom
bekend maakte. Ken je die twee groepen, dan ken je grofweg het hele
genre. Behalve Mercenary.

Mercenary is misschien wel de enige band binnen het genre die
intelligent geschreven nummers koppelde aan quasi poëtische
teksten. Niet alleen kon de band je volledig wegblazen met stevige
passages, ze vonden ook steeds ruimte voor tempowisselingen en
nieuwigheden om alles interessant te houden. Er straalde een soort
optimistische melancholie van deze band uit, je voelde dat dit iets
meer was dan weer een hoopje Scandinaviërs dat hun best deed om de
Dark
Tranquility
sound te evenaren. Dit zijn echte
muzikanten die hun hart in hun muziek steken, maar er ook flink
over nadenken.

Eén van de drijvende krachten was oprichter Henrik Andersen,
“Kral” voor de vrienden: een sterke bassist en grunter die
deze visie binnen de band bracht. Na een niet geheel memorabel
debuut werden meesterwerken ‘Everblack’ en ’11 Dreams’ gecreëerd.
Andersen leek de oerkracht waar de gehele band op steunde, en toen
hij de band verliet werd er verwacht dat Mercenary zijn creatieve
draaischijf verloren had.

De daaropvolgende albums, ‘The Hours that Remain’ en ‘Architect
of Lies’, zorgden echter wederom voor vuurwerk in onze oren. Kral
bleek dan toch niet onvervangbaar te zijn. Wie inmiddels wel als
onmisbaar gezien werd is Mikkel Sandager, één van de meest
opmerkelijke zangers in de hele metalscene. Mikkel heeft één van de
meest pure, zuivere en emotionele stemmen die u ooit in de wereld
van “ruige muziek” zal tegenkomen. Zijn behoorlijk theatrale
zangpartijen zijn niet minder dan perfect voor de afwisselende
agressie en melancholie die de band zo gekenmerkt heeft. Luister
bijvoorbeeld maar eens naar nummers als ‘Redefine Me’ en ‘Isolation
(The Loneliness in December)’ en laat u overdonderen door de kracht
van zijn stem.

U heeft gelijk als u zich nu luidop begint af te vragen wanneer
ik met het effectieve recenseren van dit album begin, maar deze
inleiding/lofzang staat hier niet zonder reden. Zoals duidelijk
moge zijn, is Mercenary één van mijn meest geliefde bands binnen de
gehele muziekwereld. Die liefde kent talrijke oorzaken: de
emotionele lading en de precieze opbouw van de nummers, de hemelse
stem van Mikkel Sandager, de ambitie om meer te zijn dan “weer eens
een melodeath band”… Nu weet u ook wat voor een slag in het
gezicht het is om te moeten constateren dat niets van die kenmerken
overgebleven zijn op ‘Metamorphosis’.

Sandager, de toetsenist en de drummer verlieten de band wegens
“creatief verschillende visies”. Waar het schoentje voor deze heren
knelde is pijnlijk duidelijk op het toepasselijk getitelde
‘Metamorphosis’. De ambitieuze, creatieve band die hierboven
beschreven werd, is de metamorfose ondergaan tot een standaard
metalband zoals er wel dertien in een dozijn bestaan. De band is
getransformeerd tot een onorigineel melodeathcollectief dat
helemaal niets te maken heeft met de muziek waar de naam Mercenary
ooit voor stond.

Het makkelijkste voorbeeld hiervan is de behoorlijk hoeveelheid
core-invloeden die in hun sound gekropen zijn. Nu is metalcore meer
dan waarschijnlijk het minst geïnspireerde metalsubgenre. Bij een
eerste luisterbeurt heb je dus al een heel sterk
déjà-entendu gevoel. Het gebruikelijke geschreeuw staat
stevig op de voorgrond, de riffs zijn saai en zorgzaam
songwriting maakt plaats voor de typische powerchord
breaks
waar ik een beetje triest van word.

Heel, heel af en toe horen we glimpen van de genialiteit van
weleer, maar die worden bedolven onder de saaie, zielloze,
commerciële, artificiële muziek die tegenwoordig eenmaal hoogtij
viert binnen het genre. Melodeath is succesvol gebleken, waarna de
industrie zich van zijn slechtste kant liet zien. Als albums als
‘Stabbing the Drama’ van Soilwork of ‘Are You Dead Yet?’ van
Children of Bottom je bevallen, zal ik niet beweren dat je dit
album moet vermijden. Ik kan alleen voor mezelf spreken: net als de
twee eerder genoemde albums is dit in mijn oren een afschuwelijke
plaat waar een populair genre versimpeld wordt, inventiviteit zoek
is en waar de muzikanten duidelijk geen enkele liefde ingestoken
hebben. Het zal niet het slechtste album zijn dat ik dit jaar hoor,
maar wel met afstand het pijnlijkste. Vergeet ‘Metamorphosis’. Ik
wil er niet teveel woorden aan vuilmaken. Om af te ronden kom ik
nog eens even terug op hoe geweldig deze band vroeger was.

De reden dat dit debacle in de eerste plaats ontstaan is, is
pure commerce: je kan het als band gerust “creatief
verschillende visies” noemen, maar iemand die bezorgd is om het
creatieve aspect van zijn band – en überhaupt een visie heeft die
niet rond zijn bankrekening draait – komt niet aanzetten met een
mengelmoes van alles wat de kinderen tegenwoordig hip vinden.
Mercenary is nooit de meest bekende of lucratieve band geweest. De
helft die vorig jaar niet uit de band stapte, is duidelijk het deel
dat centen geroken had.

Maar als u één zaak moet onthouden van deze recensie is het wel
dat er ooit eens een geniale band bestond die vier van de meest
kleurrijke metalalbums ooit geproduceerd heeft. Dat er nu een
generieke band bestaat die toevallig dezelfde naam heeft is
bijzaak. Dus zoek de oudere albums van Mercenary op of wacht met
mij mee op de release van Mikkel Sandagers nieuwe project, maar
blijf vooral uit de buurt van ‘Metamorphosis’.

http://www.mercenary.dk/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × twee =