Lykke Li :: Wounded Rhymes

LL Recordings, 2011
Warner

Mannen, jullie zijn bij dezen al gewaarschuwd! De vrouwen vuren
vanuit de linies met scherp muzikaal geweld. Wij beginnen ons af te
vragen of er geen feministische wereldbeweging achter het sluwe
offensief zit om 2011 met vrouwelijk geweld plat te bombarderen?
Dit jaar konden we reeds genieten van bovengemiddelde tot zelfs
uitmuntende releases van PJ Harvey, Anna
Calvi, Adele,
Joan as Police
Woman
en Hannah Peel. Voegt u gerust Lykke Li ook maar toe aan
dit lijstje.

Met slechts vijfentwintig jaar op de levensteller kan de
popprinses geografisch gezien terugkijken op een rijk gevulde
geschiedenis. Met muzikale ouders werd er gehopt van locatie naar
locatie. Als 19-jarige ging ze zelfstandig haar weg in New York
waar ze inspiratie verkreeg om een eerste plaat op te nemen. Haar
fraaie debuut ‘Youth Novels‘ kwam
nog wat onschuldig en naïef over, maar in de loop der jaren heeft
Lykke Li allesbehalve stil gezeten. Zo verleende ze haar gekwelde,
doch op tijden zalvende stem aan zowel Röyksopp als Kanye West. De
Zweedse is dus zeker niet vies om andere horizonten te verkennen.
Neem daar nog eens een geweldige cover van Kings Of Leons
‘Knocked Up’ en ‘Cape Cod Kwassa Kwassa’ van Vampire Weekend bij
en de bekendheid vliegt pijlsnel de hoogte in? Toch niet. Zelfs een
nummer neerpennen voor de soundtrack van New Moon mocht niet deren om
wereldwijde bekendheid te genereren.

Naar aanloop van haar nieuwste langspeler werden de media op
verschillenden manieren getriggerd. Beck coverde het
rytmische ‘Get Some’ en het exotisch klinkende ‘I Follow Rivers’
kwam begin dit jaar als tweede single uit. Op haar site haalde ze
als surplus een gimmick te voorschijn dat ons onmiddellijk deed
denken aan de interactieve clip van Arcade Fires ‘We used To
Wait’.

Op ‘Wounded Rhymes’ wordt vaker met de harmonieuze harpoen
geschoten die de nodige weerhaakjes levert in uitstekend
samengestelde poptunes. Luister zo maar naar ‘Jerome’ dat zich
voortstuwt op ritmisch handgeklap en bombastisch tromgeroffel. Ook
‘Rich Kids Blues’ zorgt met de nodige orgelriedels voor een melodie
die niet snel uit het hoofd te krijgen is. “It’s got nothing to do
with you” en gelijk heeft ze. Ieder persoon met gevoel voor
muzikaliteit krijgt onverbiddelijk te kampen met psychische
perseveratie. Helaas is het niveau niet over de hele lijn
ijzersterk te noemen. “Love Out of Lust” sleept zich vijf minuten
lang naar het einde en ook ‘Unrequited Love’ kan zich ondanks de
charmante poging niet meten met het overige werk.

In tegenstelling tot haar debuutplaat zit er dit keer gelukkig
wel venijn in de staart. Haar beste track is zonder
twijfel ‘I Know Places’. Tussen de groots en rijk gevulde
instrumentaties werkt dit rustpunt even verkwikkend als een
tropische duik in hartje Ethiopië. Tegen het einde aan gaat het
nummer over naar een outro die met zijn peinzende synths
de brug vormt naar de laatste twee nummers. ‘Wounded Rhymes’ sluit
dan ook uitstekend in meerstemmigheid af. “And you seek pain like
it is pleasure / Like a work of art/ When I’m your painting / I’m
your treasure” zingt ze weemoedig in ‘Silent My Song’. Voorlopig
negeren we haar verzoek en zetten we de volumeknop koppig een paar
decibels luider, al was het maar om mevrouw Schauvliegen een
zoveelste hak te zetten.

Met ‘Wounded Rhymes’ bezorgt miss Zachrisson de popwereld een
nette plaat. Of dat nu gaat zorgen voor een doorbraak in de
ultratop of niet heeft eigenlijk niet zoveel belang. Ze hoeft niet
onder te doen voor rijzende sterren als Florence and the Machine
of Robyn. Wij
sluiten Lykke Li alvast met innige omhelzing in onze armen, maar
verdomd voor die niet-loslatende deuntjes die in onze hoofd blijven
spoken.

http://www.lykkeli.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 5 =