“I’m a little bit in love with you” kirde Lykke Li nog wat naïef op haar debuut Youth Novels uit 2008. Zes jaar later kringelen de songs van derde plaat I Never Learn op uit de beerput van de liefde.
Want daar is ze in beland na een pijnlijke liefdesbreuk. Of zoals zij het poëtisch verwoordt in het prachtige titelnummer: “where the tears melt ice / in a sea of guilt”. Het is van drama queen deze keer. En het is ook wat, al die break-upplaten dit jaar. Maar in tegenstelling tot bij Beck, Elbow en Eels breekt er op I Never Learn geen straal zonlicht door. De titel zegt het al: elke stukgelopen relatie voorspelt de fouten in de volgende. De duistere, door percussie voortgedreven pop vanop Wounded Rhymes krijgt daardoor nog een zwarte jas extra aangemeten.
Het voornaamste referentiepunt van die vorige plaat is dan ook misschien “I Know Places”. Om haar hartaderbreuk te verwerken trok Lykke Li immers naar LA, waar ze de songs componeerde op piano. Het gevolg is dat dit album het moeten stellen zonder de daverende percussie van blijvertjes als “Jerome”, “Youth Knows No Pain” en “Get Some”. In de plaats daarvan is het een feest geworden voor kerkgangers wegens de enorme galm waarin de songs baden. Denk voorts aan de power ballads van de jaren tachtig – in “Gunshot” lijkt ze op elk moment pakweg “China In Your Hands“ te kunnen inzetten. Li klinkt zo vaak als het donkere zusje van Florence + The Machine dat mokkend anoniem in het publiek zit terwijl de grote zus op het podium de goden aanroept.
Ook “Just Like A Dream”, “Never Gonna Love Again” en “Heart Of Steel” krijgen een flinke dosis eighties haarlak op gespoten. Het zorgt voor een ietwat bevreemdend effect doordat de oerpersoonlijke teksten waarin ze door het stof kruipt botsen met een muzikale inkleding die wat naar camp neigt. Hierdoor wordt er afstand gecreëerd, en dat lijkt niet eens een slechte zaak. Zinsneden als “Lonely, I’m So Alone Now”, “I’ll never get you back and I ache while you’re not here” of “Don’t leave me dying without a lover to hold” neigen eerder naar een singer-songwriterplaat waarvoor de titel I See A Darkness helaas al bezet is.
Wanneer de songs toch uitgekleed worden en alleen zwart ondergoed aan hebben, komt dat ook aan, zoals “Love Me Like I’m Not Made Of Stone” al bewees. Net als het, nogmaals, bloedmooie akoestische “I Never Learn”, waarin halverwege strijkers komen meejanken. Een hele plaat van dat kaliber zou echter teveel van het goede geweest zijn. Daarvoor is de stem van Lykke Li niet sterk genoeg, zoals blijkt uit “Silver Line”, waarin het vooral een thin line met geneuzel wordt.
Toch blijft het geen evidente richting die Li inslaat met I Never Learn. Waren het vooral de opzwepende songs van Wounded Rhymes die haar liveshows, zoals op Pukkelpop twee jaar geleden, op peil hielden, dan moeten nu de power ballads die rol vervullen. Een popfeestje wordt dat bezwaarlijk, een therapeutische avond evenmin. Daarvoor bouwt Lykke Li steevast teveel afstand in. Die afstandelijkheid wordt vaak als een beperking aanzien, maar die draait nu in haar voordeel uit. Toch mag ze tegen de volgende plaat weer wat gelukkiger worden, met een nieuw lief. En die heeft werk voor de boeg. Kandidaten kunnen zich melden op lykke_li@hotmail.com, ze wacht op u. Dat ziet u ook op de foto rechtsboven.
