Bridget Hayden :: An Indifferent Ocean

Hoe definieer je een muur van geluiden, een auditieve storm die slechts als doel heeft de luisteraar mee te sleuren tot aan de rand van het aanvaardbare en hem of haar daar uitgeput achter te laten? Wanneer gaat een artiest te ver in zijn of haar obsessie en dwingt hij/zij de luisteraar de creatie willoos te ondergaan?

Nee, Bridget Haydens debuutalbum is niet het soort plaat dat geassocieerd wordt met een gezellige theevisite. De voormalige gitariste/violiste van Vibracathedral Orchestra laat op An Infinite Ocean zelfs de verwachtingspatronen van haar oude band achter zich voor een opmerkelijk eigenzinnige en eigenwijze plaat die zich nauwelijks definiëren laat. De muur van feedback die ze met behulp van gitaar en/of viool en de nodige effecten creëert, toont zich standvastiger dan die uit Berlijn maar minstens even beladen als die uit Jeruzalem.

Verwijzingen naar songs als op zichzelf staande entiteiten is slechts in theorie mogelijk, zozeer zijn ze met elkaar verbonden door een onzichtbare draad van Ariadne. Uiteraard is er de al even artificiële scheiding tussen beide plaathelften, maar meer dan een rustpauze is het niet, een naar adem happen alvorens opnieuw onder te duiken in de gierende golven van gitaar- en viooluithalen die zelf verzuipen in overstuurde effecten. Haydens doel is niet zozeer om aparte nummers te schrijven als wel om een geheel te creëren dat door middel van elkaar onderscheiden gedeeltes verteerbaarder wordt.

Net zoals het weinig zin heeft om een voorgerecht van de hoofdmaaltijd te scheiden, is het futiel om opener “Silk Wheels” als een fundamenteel ander gegeven dan het afsluitende “Waste”(met zang!) te beschouwen. Zo er al iets zinnigs gezegd kan worden op songniveau, dan blijft het (onder voorbehoud) beperkt tot de plaathelften, want waar de A-kant zich duidelijk definieert met scheurende uithalen, is de B-kant rustiger en kalmer. Hier is de feedback getemd.

Toch mogen ook bij deze bedenking nog de nodige kanttekeningen geplaatst worden, want “Trash Momento”, waarmee de tweede plaathelft opent, is nog steeds een nukkig stuk vreten dat huilt en klaagt, snijdt en verscheurt zonder enig medelijden. Het is pas met “Pale Skin” dat er gas teruggenomen wordt en de ijlere sferen opgeroepen worden. Alsof er eerst genadeloos ingebeukt moet worden zodat het murw geslagen vlees soepel en ontvankelijk zou zijn voor de laatste strelingen en zachte handen die culmineren in het esoterische “Waste”.

An Indifferent Ocean is geen gimmick of een talentloos avant-gardestuk, het is een persoonlijke uiting, vormgegeven door de eigen wanen en net daardoor universeel. De abstrahering maakt het mogelijk om binnen het patroon van klanken een eigen verhaal te vinden en een persoonlijke leefwereld te creëren. Slechts kleine hints en aanwijzingen zijn aanwezig, in de eerste plaats gekenmerkt door (een gebrek aan) ingetogenheid, maar het is aan de luisteraar om met deze puzzelstukken aan de slag te gaan.

An Indifferent Ocean verschijnt in een oplage van 300 exemplaren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =