Buffalo Tom :: Skins

Muziek kan nog steeds erg simpel zijn. En daar zijn we, wanneer het over een gewaardeerd trio als Buffalo Tom gaat, maar wat blij om. Ook op hun achtste — kortweg Skins gedoopt omdat de pastoor ongetwijfeld dringender zaken onder het gewaad had zitten — valt wederom te smikkelen van in country gesopte ballads en met sprankelende distortion besproeide rocknummers.

Dit nieuwe werk van Buffalo Tom — net als dat van Radiohead, dat we niet geheel toevallig vernoemen — is in digitale of gelimiteerde versies en met talrijke extra’s tegen luttele euro’s meer verkrijgbaar; het zij hen vergeven. Vier verwaarloosbare jaren na hun overtuigende comebackplaat Three Easy Pieces is deze Skins namelijk een consistent en voorspelbaar vervolg. Gelukkig maar, want we zouden op zijn minst een week ontregeld rondlopen mocht Bill Janovitz plots met een streep dub uitpakken.

Dat het klankbord van Janovitz nog altijd niet wezenlijk veranderd is, valt ook al af te leiden uit zijn vermakelijke blog. Op parttimemanofrock.com covert hij elke week wel één van zijn muzikale invloeden, vaak begeleid door een vermakelijke anekdote. Sympathieke en soms ook verstillende covers van onder andere Hüsker Dü, The Beatles, Neil Young, Tom Waits, Van Morrison en The Replacements laat hij los op de trouwe bezoeker. Roots, bloody roots dus en die porren ook ditmaal vaak genoeg de nieuwe nummers geruststellend in de rug.

Skins werd opgenomen in thuishaven Boston, in een eigen studio waar enkele vertrouwde vertrouwelingen weer achter dezelfde knoppen kropen. De gitaren klinken hoorbaar opgelucht bij het inpluggen. Het is alsof je na lange tijd onverwachts terug een telefoontje krijgt van een verloren vriend, die je vraagt om nog eens wat te gaan poolen. En dat je dan ook gelukkig onmiddellijk weet dat hij het niet over zwembaden heeft.

De groepsleden mogen dan al fluks de veertig voorbij gefietst zijn, het kan blijkbaar toch nog flink nostalgisch knetteren tussen de lendenen. "You will be the last man standing/Forget about the guilty girls/Your sins are so demanding", klinkt het in het sprankelfrisse "Guilty Girls". De stemmen van Janovitz en Colbourn passen ook nog steeds bij elkaar als steak en frieten. Alsof Simon en Garfunkel een tandje bijsteken en plots de effectpedalen gevonden hebben.

Even verdenken we het trio ervan de akkoordenschema’s van "Taillights Fade" of "I’m Allowed" wat afgestoft te hebben, maar na een tiental beluisteringen van "Down" hebben we ook deze parel met de nodige toelatingsrituelen in het hart gesloten. "I am just an average Joe/I am just someone you would know", sakkert Janovitz fatalistisch. Vallen is onvermijdelijk en een depressie loert om de hoek, maar recht klauteren klonk nooit zo hartverwarmend mooi.

Wanneer het tempo zakt en er een mandoline bovengehaald wordt, wiegen we melancholisch op een bloemenzitbankje. De zon gaat majestueus onder en op de frontporch is de lokale schoonheid Tanya Donnelly (Belly, Throwing Muses) zich tegen Janovitz en Colbourn komen aanvleien. "Don’t Forget Me" is dan ook een barbapapa van een ballad: de herinneringen schieten viewmastergewijs voorbij en eindigen in een lieflijke smeekbede voor erkenning.

Er valt eigenlijk amper iets aan te merken op deze Skins of u moest toevallig interesse tonen in onze mening over de spuuglelijke hoes. Deze voormalige studenten communicatiewetenschappen laten op hun achtste alleszins nergens een muzikale steek vallen en breien op eigen tempo verder aan hun oeuvre. Of daar nog veel nieuw volk voor zal vallen zal hen dan ook chorizo wezen.

Met de tong belachelijk ver uit de mond bengelend vinden we dan ook: yes, it’s still only rock and roll, but we like it. Heel erg zelfs.

Buffalo Tom speelt op zondag 6 maart 2011 in de Brusselse AB.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 5 =