Havok :: Time Is Up

Candlelight Records, 2011

Havok is een Amerikaanse band die sinds 2004 vrolijk meesurft op
de vernieuwde aandachtsgolf voor ouderwetse thrash-metal. Hun
eerste album ‘Burn’ is me compleet ontgaan, maar niet in de
kantoren van het Britse Candlelight. Vooral bekend omwille van zijn
soms wat progressieve black/doom/death releases is het wel een
opvallende keuze voor het label om een band met zo een “klassiek”
geluid te tekenen. Nul komma nothing vernieuwende impulsen
bij Havok, pure thrash in de lijn van Exodus, Vio-Lence, Death
Angel en vele anderen. In 2010 had ik het idee dat de retro
thrash-beweging wat stoom had afgelaten. Als ‘Time Is Up’ echter
een voorbode is voor een thrashend 2011, dan zijn we goed
vertrokken.

Het probleem dat zich nu voor de recensent stelt is: hoe leg je
uit dat een keigoed album dat eigenlijk geen onderscheidende
kenmerken heeft toch de moeite waard is? Alles aan Havok klinkt
vertrouwd. Van de snerpende zang, inclusief hoge uithalen,
occasioneel grommen en gang vocals tot de galopperende riffs van de
razendsnelle drums over de minuscule bas-solootjes tot het
vluchtige maar welgekomen melodieuze breakje. Ik heb deze tien
tracks waarschijnlijk een keer of tien beluisterd en ben tot de
conclusie gekomen dat een sterk thrash-album zich van een gemiddeld
thrash-album onderscheidt door de kunst van timing en dynamiek.
Binnen de drie à vier minuten durende nummers weet de band je
doorgaans minstens één keer bij verrassing te nemen met een
gierende uithaal of een zware temporisering. De nummers zijn
allemaal voorzien van herkenbare strofes en refreinen maar zijn
nooit daartoe beperkt. Behalve dan misschien de eerste drie.
‘Prepare For Attack’ en ‘Fatal Intervention’ hakken de voordeur aan
spaanders met een stevig tempo maar het is bij het verschroeiende
‘No Amnesty’ dat de luisteraar voor het eerst in de touwen
ligt.

Vanaf ‘D.O.A.’ merk je dat de nummers wat ingenieuzer en
dynamischer in elkaar zitten. De grotere variatie in de zang is
opvallend met zelfs een bijna clean gezongen refrein in
het wat tragere ‘Killing Tendencies’. Ook het gitaarwerk verraadt
dat de heren meer in hun mars hebben dan beukriffs. Een bijna
melancholisch klinkende solo aan het begin van DOA levert
bijvoorbeeld een aangenaam contrast op. We horen ook nog breaks met
technische vingeroefeningen en de basgitaar speelt steeds vaker
hoorbaar zijn rol. Na ‘Killing Tendencies’ volgt het ongemeen
furieuze ‘Scumbag In Disguise’ misschien wel het beste en meest
complete thrash-anthem op de schijf. Het refrein wordt iets trager
gespeeld – perfect om mee te brullen – en wordt steevast ingeleid
met met een korte gitaarsolo, vooraleer de jongens in de brug laten
horen wel degelijk uit één van de Zuiderse staten te komen, als u
begrijpt wat ik bedoel. Als hun zelfvertrouwen nog een beetje
gegroeid is, spelen ze dat stuk met een slide guitar.

‘The Cleric’ is overwegend traag en heavy maar wordt
gaandeweg sneller en bitsiger, ook een topper op alle fronten met
zelfs een streepje sci-fi en technisch spel. ‘Out of My
Way’ is goed maar doorsnee en het album eindigt met het titelnummer
dat ook een compromisloze kraker is. Ook in dat nummer valt op hoe
je door een klein beetje te spelen met het verwachtingspatroon van
de luisteraar van een simpel metalnummer een heuse belevenis kan
maken. Als er dan na 41 minuten voor de laatste keer “Time Is Up”
wordt gegild, heb ik er geen problemen mee om weer vanaf minuut nul
te vertrekken.

Een ander kenmerk van sterke thrash-albums is namelijk dat je er
nooit genoeg van krijgt.
Moest je de voorbije jaren niet erg veel aandacht aan de heavy
metal gegeven hebben dan is het je misschien ontgaan dat er een
serieuze eighties revival aan de gang is. Veel zou je niet
gemist hebben maar ‘Time Is Up’ is een aanrader, haal eventueel ook
de eerste twee van Municipal Waste in huis en de rest kan je wel
interpoleren. Zet Havok hier een orgelpunt achter de
thrash-heropleving? Enkel de toekomst kan het uitwijzen, maar feit
is dat we heel die koortsopstoot dan toch niet voor niets
uitgezweet hebben. ‘Time Is Up’ zal wellicht nooit tot de
klassiekers van het thrash-metalgenre gerekend worden, maar hij is
wel even verdienstelijk. Geniet u dus stiekem nog wel eens van
‘Bonded By Blood’, probeer deze dan ook gerust uit.

http://havokband.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =