Ramon Zarate :: Oyster

Eigen Beheer, 2010

Ze komen uit Luik en houden van rocken zonder handrem. Ik heb
het dus niet over DJ Reynders of “Papa” Daerden, alhoewel ze met
die laatste misschien toch wel een voorliefde delen voor bepaalde
geestrijke dranken.

Ramon Zarate bestaat uit leden van de Zuid-Europese diaspora die
in de vurige stede neerstreek ten tijde van de bloei van het staal.
Dat zuiders temperament was een onderscheidend kenmerk op het
debuut en hoor je ook nu nog goed, zij het misschien iets minder
nadrukkelijk. De gitaren klinken een tikkeltje zuiverder en ook
thematisch lijkt het allemaal wat minder op de onderbuik
geconcentreerd te zijn. De zang heeft wel zijn rauwe en hitsige
karakter behouden.

Qua invloeden lijkt de groep zijn horizon een beetje verbreed te
hebben. Daar ik de recensie van de vorige lp kon beginnen
met te verklaren dat Ramon Zarate stoner-rock speelt zonder
toevoegingen of weglatingen geldt dat nu niet meer. Nu ja, ze zijn
hier nu plotseling geen progmetal of folkrock aan het spelen maar
over het algemeen is ‘Oyster’ wat gevarieerder.

Daar hoor je nog niet veel van in openingsnummer ‘Monkey’ dat is
namelijk zo’n onweerstaanbare hete stoner-rock stamper die iedere
muurbloem in een hedonistische rocker kan veranderen. Tweede track
‘Burning Bob’ trekt het tempo zowaar nog wat omhoog en heeft meer
weg van Motörhead of Peter Pan Speedrock dan van Kyuss of QOTSA. Het nummer
‘Oyster’ sluit het openingstrio af met een ijzersterke fuzzy
groove. Eigenlijk wordt ook hier het pure “stoner-rock” gedeelte
afgesloten. ‘Eightball’ en ‘Losing Grace’ zijn wat zwaarder en
gevarieerder in geluid; ik hoor er meer metal in maar jammer genoeg
zijn ze ook minder goed. De nummers lijken wat slordiger ingespeeld
en met name de drummer weet zich niet goed aan te passen aan het
andere timbre van deze twee tracks. De gitaartoon lijkt ook wat
anders, in die mate zelfs dat ik me afvraag of deze nummers uit een
andere opnamesessie stammen.

Na dit dipje herpakt ‘Ramon Zarate’ zich, zij het op een
onverwachte manier. ‘Losing Grace’ is een redelijk lang,
instrumentaal nummer dat zich erg traag voortsleept ondertussen de
luisteraar bestookt met verschillende psychedelische gitaareffecten
en wat feedback nu en dan. Dit doet denken aan de Italiaanse
tovenaars van Ufomammut, een geslaagde
uitstap dus. Het voorlaatste nummer ‘Shiteaters’ begint als een nog
psychedelischer uitweiding van het voorgaande maar blijkt een
stevig rockende angel te hebben waarin de zanger ook zijn tong
terug vindt.’Oyster’ eindigt op net dezelfde manier als het debuut,
met een stevig stoner-rocknummertje gevolgd door een verborgen
akoestisch streepje blues. Beide zijn trouwens best geslaagd.

Je moet het de Luikenaars nageven; ze hebben duidelijk
geprobeerd om niet hetzelfde album te maken als hun debuut.
Uitstapjes richting loodzware sludge en metal had ik niet echt zien
aankomen. Tijdens sommige nummertjes krijg je spijtig genoeg het
idee dat ze zelf ook niet helemaal wisten waar ze naartoe wilden,
maar het blijft gelukkig beluisterbaar. Het openingstrio en
‘Cryptic Invaders’ op zich zijn al genoeg kwaliteit voor een ruime
voldoende en met de rest erbij zit je dus op een ruige maar lekker
compacte en gevarieerde trip. Bovendien zit het album in een
verzorgde digipak met erg mooie hoestekening, niet slecht voor een
DIY-productie.

http://www.myspace.com/ramonzarateband

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 17 =