Joan As Police Woman

Terwijl de Gentse binnenstad de grootste politieke crisis der
Belgen kleurrijk vierde, vergastte de Handelsbeurs de bevallige
Joan Wasser – het was alsof de goden zich ermee gemoeid hadden. Een
goede vijf jaar geleden kwam zij op diezelfde
plaats de liefde prediken in tijden van grote schaamte om het
Bushregime, deze keer hebben wij de dubieuze eer het
gouvernementele schandblok rond onze nek te dragen, maar dat maakte
de liefde in de zaal niet minder groot. Niet moeilijk, want met
‘The Deep Field’ heeft Wasser haar meest frivole release tot nog
toe te promoten, wat we ook op het podium duidelijk voelden: de
scherpe gitaren of verstilde pianoballades werden naar de
achtergrond verdreven door sterke infusen van funk en soul.

Na al die jaren toont Wasser zich nog steeds de begeesterde
frontvrouw die zich door haar eigen songs laat meedrijven alsof ze
ze voor het eerst speelt, maar het nieuwe materiaal liet haar toe
om opnieuw wat te gaan experimenteren. De vocoders op de microfoon
waren niet meteen een toegevoegde waarde – ons eigen Monsoon is
daar nog steeds pakker beter in – maar tijdens de funky
nachtclubdialoog met haar podiumgenoten ‘Run for Love’ en het
gitaarbeuken in de eindspurt van ‘Nervous’ voelden we een uiterst
aangename frisse bries. Enkele van de spaarzaam geselecteerde oude
nummers vonden hierdoor ook een tweede adem. Getuige daarvan de
meest opgehitste ‘Save me’ ooit alsook ‘Anyone’, een gemakkelijk te
vergeten nummer van de debuutplaat dat helemaal opleefde in de
warmte van de set.

Een focus op nieuw materiaal leidt onvermijdelijk tot enkele
nummers die nog zoekende zijn, wat ook bij deze het geval was. Als
opener miste ‘The Action Man’ net dat beetje meer punch, vooral
zonder de saxofoon van de albumversie. Door de epische lengte werd
‘Flash’ eveneens opgedraven als een paradepaardje dat zijn
reputatie niet kon waarmaken: te lang, te monotoon, kortom, het
bijtankmoment van de avond. Toch zorgde ‘The Deep Field’ voor
opvallend veel voltreffers: ‘Chemmie’ is zijdezachte soul waarvoor
het Motownlabel enkele decennia terug een moord begaan zou hebben
en ‘The Magic’ hoort een zonsondergang op een zwoele festivaldag te
begeleiden. Dat het ook bij frivoler materiaal nog eens trager mag,
illustreerde ‘Forever and a Year’ con brio: een bloedmooie ballade
die je meteen bij het nekvel pakte en gerust kon concurreren met de
afsluitende publieksfavoriet ‘Real Life’.

Helemaal anders dan op Sint Jacobs voerde de Handelsbeurs donderdag
in een oase van zoete melodieën zijn eigen protest tegen de onrust.
Dat een artieste die de Belgische podia de voorbij jaren zo
frequent overspoelde nog steeds zo fris uit de hoek kan, is op zich
al een overwinning. De herbronning heeft haar duidelijk deugd
gedaan. Wasser speelde niet haar meest beklijvende set – daarvoor
denken we nog steeds met warm gemoed terug aan de voorstelling van ‘To
Survive’ in de Beursschouwburg – maar misschien wel haar meest
natuurlijke.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 9 =