Listenable, 2010
Suburban
Het Poolse Hate zag het licht in 1990, maar het heeft ze bloed,
zweet en tranen gekost om ondanks het harde werk wat status te
vergaren. Het ene na het andere bandlid gooide de handdoek in de
ring. Enkel zanger Adam the First Sinner bleef geloven in zijn
creatie. In 2004 werd de groep opgepikt door Listenable, en die
labelswitch betekende een serieuze duw in de rug. Het
vorige album, ‘Morphosis’, kreeg als eerste van de zeven platen een
wereldwijde verdeling en sloeg in als een bom. Waar Hate begon als
een traditionele deathmetalband die geen enkel cliché van het genre
schuwde, waren er nu industriële invloeden en kenmerken uit de
blackmetal binnengeslopen. Bijster origineel klonk het daardoor nog
altijd niet, maar de aandacht bleef stukken langer hangen.
Het nieuwe werkstuk ‘Erebos’ bouwt verder op de sfeer van
‘Morphosis’, en dat zelfs nog een trapje hoger. Amper 5 weken zijn
er in de studio doorgebracht, maar dit klinkt allesbehalve als een
haastklus. De nummers worden ondersteund door een vette productie,
aangevuld met alle elementen die eigen zijn aan Hate. De
verstaanbare grunts, ratelende drums en dynamische riffs met nog
plaats voor een gitaarsolo hier en daar. Naast die solo’s zijn er
midtempostukken ingelast om even tijd te gunnen naar adem te
happen. Broodnodig tussen al het brute geweld door.
De schijf begint met ‘Genesis’, een instrumentaaltje. Niet enorm
overdonderend, wel een goede indicatie van de sfeer. Wat volgt
wordt zeker geen feelgood moment, maar een grimmig ritje doorheen
de donkere trekjes van de mens. Het tweede nummer, ‘Lux Aeterna’,
deelt ons bijvoorbeeld de vernietiging van de wereld mee en dat is,
zoals iedere milieuactivist al lang uitschreeuwt, vooral onze eigen
schuld. De mens vindt zichzelf volgens ATF Sinner wel heel slim,
maar slaagt er toch in de belangrijke dingen te negeren en zich te
voeden met andermans miserie. Wie zijn wij om hem tegen te
spreken?
Titelnummer ‘Erebos’ is niet het hoogtepunt van het album, want
die eer komt toe aan ‘Trinity Moons’ en een nummer als
‘Transsubstance’. Beiden zijn beukers van formaat die er toch in
slagen je oren te strelen in plaats van je potdoof te blazen.
Muzikaal klinkt het geheel goed overdacht, en worden er hier en
daar inspanningen gedaan origineel uit de hoek te komen. Spijtig
genoeg is dat originele aspect – de invloed van black, de
verrassende hooks en riffs – soms iets te veel
afgekeken van grootheden zoals Behemoth. Het maakt dit werkstuk
daarom niet minder verslavend. Hoe meer rondjes dit album gegund
wordt in de cd-speler, hoe meer je verkocht raakt. Dit is een goed
streepje muziek, zonder veel extra franjes.
