Chocolate Genius Incorporated :: Swansongs

“Wie een duister eigthies verleden heeft, kan maar een andere nom de guerre kiezen”, moet Marc Anthony Thompson gedacht hebben toen hij eind jaren negentig met Black Music de eerste Chocolate Genius-plaat uitbracht. Of de vierde Chocolate Genius ook echt de laatste wordt zoals Thompson beweert, zal moeten blijken. Swansongs ademt in ieder geval uit haast elke porie afscheid.

Volgens Thompson is Swansongs het natuurlijke einde van Chocolate Genius Inc. omdat het verhaal van de personages achter de songs afgelopen is. Afsluiter “I’m Ready Now” lijkt er geen twijfel over te laten bestaan: ”I’m ready now, ‘cause I’ve said all that I’m fit to say/I got nothing left to give away”. Maar verwacht daarom nog geen conceptplaat vol kortverhalen waarin de personages ronddolen en elkaar kruisen. De hints in de teksten zijn immers vaak subtiel en wie de samenhang tussen de songs wil vatten, moet dieper graven: in “Polanski” verwijst Thompson naar de cineast als hij vrouw en vrienden achterlaat en in ballingschap vertrekt : “I’m getting on that plane, I ain’t coming back/And just like Roman, said Bobby Black/And that don’t matter anymore anyway/Tell my one friend to keep my one thing/and tell my wife to sell my ring/’cause we don’t matter anymore”. Elders wordt er afscheid genomen van de geliefde waarvoor niets ooit goed en duur genoeg zal zijn: “I build you a great big house on top of the ocean/You said you found these walls just a little blue/I swallowed the seven seas just to keep you happy, but it still wasn’t good enough for you”. Maar naast verwijt is er ook plaats voor schuldbekentenis: “I ain’t half the man that you suggested/but I am twice the man you signed on to/When all of these troubles get excepted/baby I hope you find enough for you”.

Marc Anthony Thompson is wat men noemt een musician’s musician die destijds door David Byrne geïntroduceerd werd bij het grote publiek en onder andere met Meshell Ndegeocello en Bruce Springsteen het podium mocht delen. Maar Thompson weet duidelijk zelf ook duivels goed hoe hij zich door klassemuzikanten moet laten omringen. De muziek zit dan ook vol kleine details zonder dat een element zich naar de voorgrond wringt ten koste van de rest. Dat maakt van Swansongs een koptelefoonplaat par excellence. Neem bijvoorbeeld de schuifelende late night groove van “Enough For You” dat door Marc Ribot — naast Thompson de enige vaste kracht binnen Chocolate Genius Inc. — voorzien wordt van een solo als een vunzig neonverlicht steegje op een druilerige novemberavond. Niet dat Thompson veel toeters en bellen nodig heeft om te overtuigen. De ingetogen hymne “Sit & Spin” en vooral het zacht gefluisterde “Like A Nurse” bewijzen dat een stem en een piano daarvoor voldoende zijn, want voor je het goed en wel beseft heeft zijn zacht brommende donkerbruine stem een behaaglijke cocon geweven.

Helaas komt net dan “Lump” de sfeer verpesten: een tamme beat, lukraak geloopte gitaren en halfdronken gevloek … een uitschuiver van formaat die Swansongs ei zo na de das om doet. Maar gelukkig masseert de ingetogen gospel van het boterzachte “Polanski” onmiddellijk daarna alle irritaties weg. Met tweeënhalf minuten duurt het misschien plagerig kort, maar op die manier krijgt de repeatknop ook nog iets te doen natuurlijk.

Swansongs zal nadien nog een tweede maal struikelen met “Mr. Wonderful”, een ode aan Thomspons overleden vader die echter niets meer is dan een soundcollage opgebouwd rond berichten die hij voor zijn dood achterliet op het antwoordapparaat van zijn zoon. An sich een mooie gedachte, maar op een plaat die amper vijfendertig minuten duurt, is elke seconde vulsel er een te veel en is het doodzonde dat niet elke song het niveau van dat heerlijke boterzachte “Polanski” haalt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × een =