Richard Youngs :: Beyond The Valley Of Ultrahits

Jagjaguwar, 2010

Richard Youngs is een buitenbeentje in de muziekwereld, een
enfant terrible die ondanks zijn lange carrière steeds een
vorm van jeugdigheid behouden heeft. De Britse singer-songwriter
creëert al sinds de vroege jaren negentig bevreemdende symbioses
van elektronica en folk, zonder het ‘jonge’ en typerende kenmerk
van zijn stem te verliezen. Karakteristiek voor Youngs is de
lijvige en diverse discografie die op gekunstelde wijze is
samengesteld uit een breed muziekaanbod. Volledig in zijn
persoonlijke stijl is ‘Beyond The Valley Of Ultrahits’ een moeilijk
te duiden album dat nooit echt de feërieke beelden van het
bergachtige landschap prijsgeeft.

Dat enigmatische karakter weerspiegelt zich al vanaf opener ‘The
Valley In Flight’. De luisteraar wordt in een ambientachtige
omgeving geduwd, omringd door tal van kleine geluidsprikkels.
Youngs klinkt beklemd of zelfs onderkoeld en waagt zich niet aan
een snel en zangerig tempo. Daarnaast fungeert de muziek vooral als
omkadering, waar er sprake is van een aanzuigeffect door de
repetitieve elementen en de aantrekkelijke tonen (die verwantschap
vertonen met ‘No
Hassle
‘ van Tosca).

De bovenstaande analyse kan voor het gros van de nummers op ‘Beyond
The Valley Of Ultrahits’ gemaakt worden. Youngs lijkt niet echt af
te wijken van zijn vaste patroon en wendt zich steevast tot
mysterieuze composities en teksten met een diepere bodem. Dat maakt
het bijzonder moeilijk om de schelp van het album te doorbreken en
de intrinsieke waarde van de artiest bloot te leggen.

Spijtig genoeg is Youngs niet de meest begenadigde zanger.
‘Collapsing Stars’ en vooral ‘Love In The Great Outdoors’ zijn
doornen in de ogen van vocal coaches. Hoewel het
stemtimbre in de smaak valt, lijkt Youngs allesbehalve stemvast en
is het moeilijk om de aandacht bij de teksten te houden.

De focus komt bijgevolg vooral op de muziek te liggen, die soms
positief verrast (‘The Valley In Flight’ en ‘Summer Void’) maar ook
gruwelijk de mist kan ingaan (‘Love In The Great Outdoors’).
Youngs’ melodische onderbouw mist soms de stuwing – die iemand
zoals DM
Stith
wel heeft – om andere zwaktes met een mantel te bedekken.
Een bredere orkestratie of enkele onverwachte wendingen in de
melodie zouden het uitzicht van het album volledig kunnen
veranderen.

Een goed voorbeeld daarvan is ‘Summer Void’, dat eerder een
akoestische weg inslaat en daarmee het stramien kan doorbreken.
Toch werpt de vraag zich nog steeds op om eventueel de
singer in singer-songwriter weg te laten. Youngs
heeft zeker een boodschap te vertellen, maar slaagt er niet in om
die aantrekkelijk aan de luisteraar te verkopen. Het is enkel bij
de mechanische geluiden van ‘A Storm Of Light Ignites My Heart’ dat
zijn stem iets beter in de muzikale omgeving lijkt te aarden. Op
‘Sun Points At The World’ wordt die lijn doorgetrokken, maar tot
onze grote verbazing is ‘Beyond The Valley Of Ultrahits’ daarna al
afgelopen.

Het grillige landschap van ‘The Valley Of Ultrahits’ ken iets te
veel hoogtes en laagtes om van een aangename luisterervaring te
spreken. Neem daarbij nog eens de schamele speelduur van slechts 34
minuten en een oordeel is makkelijk geveld. Slechts op zeldzame
momenten laat Youngs zien dat hij in staat is om wervelende muziek
te maken.

www.myspace.com/richardyoungsmusic

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + acht =