Ook zonder imposant decor met op en neergaande torens kan Muse bombastisch zijn. Dat bleek met een strakke set waarmee Muse definitief bewees één van de grootste namen van het moment te zijn.
Ergens in ons schuilt een academisch traktaat over het onweerlegbare verband tussen de populariteit van Muse en de oprukkende verrechtsing. Het heeft iets te maken met samenzweringstheorieën en fascistische marsritmes, maar zolang onze theorie niet op punt staat, houden we het bij een mening over dit optreden. En dat, zo moet gezegd, was straf. Zonder het over-the-topspektakel van hun zaalshows, was dit toch van een zo groot gebaar dat het ongetwijfeld schaduwen tot in het verder gelegen Leuven afwierp. Van bij opener "Uprising" werd een blik bombast opengetrokken dat zelfs Freddy Mercury "nou, rustig jongens, zo kan ie wel weer" zou doen mompelen.
Ook bleek Muse zo’n band te zijn geworden die een set kan vullen met alleen maar singles. En dus wordt publieksfavoriet "New Born" al heel snel op de massa losgelaten. Een wat overbodige outro doet nog even niets ter zake, maar daar is "Map Of The Problematique" al. "Bliss" — ook al van op doorbraakalbum The Origin Of Symmetry — wordt dan weer wel aangenaam lang gerekt. "United States Of Eurasia" is vervolgens een brok Queen die de groep zelf vergat te schrijven: dramatische opera harmonieën, nog meer pathos en dramatiek. Mooi ook hoe die instrumentale flard "House Of The Rising Sun" als bruggetje tussen "Hysteria" en "Time Is Running Out" meteen massaal wordt meegezongen door het publiek. U kent uw klassiekers, zoveel was duidelijk.
Over klassiekers gesproken; die van Muse worden in de bissen helemaal losgelaten: "Stockholm Syndrome", "Plug In Baby",… om te eindigen met een daverend "Knights Of Cydonia" dat eindigt in een wolk rook. Allemaal smoke & mirrors dus, dit optreden? Toch niet. Verdomd efficiënte stadionpret; dat wel.
