"Wat doet Midlake eigenlijk op de affiche?", moet de doorsnee Werchterganger zich hebben afgevraagd bij het bekijken van de line-up. "Die groep maakt muziek voor houthakkers", hoorden we een jongeling zelfs zeggen na het concert. Van populariteit moeten de Texanen het duidelijk niet hebben, maar ze snoerden de naïeve jongelui met een puik concert wel de mond.
Het is ook weer niet zó abnormaal dat festivalgangers zich afvragen wie die groep nu eigenlijk is. "Acts of Man" is de laatste maanden vaste klant op Radio 1 en ook recente langspeler The Courage Of Others werd bij de radiozender met open armen ontvangen. Verder komt de band echter niet. Toch kunnen deze Amerikanen de vergelijking met Fleet Foxes aan. Misschien is deze groep zelfs nog sterker.
Midlake bewees al eerder straffe albums te kunnen maken. Zo was The Trials Of Van Occupanther een schitterende opvolger voor het ook al fijne debuut Bamnan And Slivercork. En ook live weet de band te overtuigen met songs die bossen, vogels en tederheid doen oproepen. Het zijn zachte nummers om bij weg te dromen; een magisch effect hangt in de Marquee wanneer "Winter Dies" vlekkeloos aanzet en "Young Bride" uit de kast wordt gehaald.
Frontman Tim Smith aait zijn akoestische gitaar meer dan hij hem aanslaat, en wisselt af met het betoverend geluid van een dwarsfluit. Gitarist Eric Pulido staart geconcentreerd in de diepte en versterkt Smith tijdens zijn engelenzang. Meer dan heen en weer wiegen doen de aanwezigen echter niet. Wel luisteren ze allemaal vol bewondering naar het zuiver folkgeluid dat de band hen voorschoteld. De tederheid is steeds van korte duur, want Midlake durft de geluidsknop af en toe fors open te draaien met straffe gitaarsolo’s die zo uit het Fleetwood Machandboek komen.
Misschien gaan de Texanen een tikkeltje te ver met hun hoekige riffs, maar dat stoort niet: de set zit goed in elkaar, er wordt stevig opgebokst tegen de hitte en naarmate het concert aan z’n einde komt, bevindt het publiek zich in een roes. "Rulers, Ruling All Things" bevestigt verder de sterkte van de Texanen en met "Head Home" neemt de band in schoonheid afscheid van de dan toch nog enthousiaste menigte.
