Konono No. 1 :: Assume Crash Position

Ten tijde van Mobutu’s regering kende de grondwet in Zaïre veertien artikels. Volkse verbeelding heeft daar nog een befaamd, nooit effectief neergeschreven vijftiende artikel aan toegevoegd, dat met de jaren meer en meer representatief is geworden voor de Congolese way of life. “Debrouillez-vous” luidt het, “trek uw plan”.

De muziek van Konono No. 1, een straatband uit Kinshasa, is waarschijnlijk een van de mooiste voorbeelden van de praktische toepassing van dat artikel. Meer dan de helft van de achtkoppige groep speelt immers op uit schroot vervaardigde likembe’s (duimpiano’s) die via een geïmproviseerd geluidsstation versterkt worden en voor een zeer typisch distorted geluid zorgen. Onder leiding van Mingiedi Mawangu (inmiddels de zeventig ver voorbij) maakt de band bijzonder aanstekelijke muziek, die zo goed als onmogelijk te klasseren valt en door het label omschreven wordt als ‘congotronics’. Met Assume Crash Position komt de band op de proppen met een tweede officieel studioalbum.

Maar aanvankelijk was het helemaal niet de bedoeling om zulke eigenzinnige muziek te maken, en wou Mawangu gewoon populaire Congolese muziek (en specifiek Bazombo trance) maken met de weinige middelen die hij ter beschikking had. Nu de band wat meer populariteit geniet, met onder meer concertreeksen doorheen Europa en de Verenigde Staten, stappen ze niet af van hun zelfvervaardigde instrumenten, al durven ze het geluid wel te verrijken met hier en daar wat gitaren. Maar de likembe en andere (geïmproviseerde) slagwerkinstrumenten blijven de basis.

Dat zorgt voor een album met een wel heel sterke focus op percussie, wat vooral op het dansgevoel werkt. Vanaf opener “Wumbanzanga” is het dan ook feest, en dat feest stopt pas met de ingetogen afsluiter “Nakobala Lisusu Te” waarin Mawangu het volledig solo doet en verklaart niet meer te willen trouwen “omdat vrouwen tegenwoordig denken dat een huwelijk maar een affaire van zes maanden is”. Een prachtig nummer van een ontroerende simplesse, dat echter in schril contrast staat met de andere tracks. Voor de rest staat Assume Crash Position immers vol pulserende jams met veel gebons, resonanties waarvan u telkens opnieuw gaat denken dat uw gsm ergens in de buurt aan het afgaan is, en vocals die op typische wijze door de hele achtkoppige band levendig gescandeerd worden.

Bijzonder veel melodie moet u dus niet verwachten op Assume Crash Position ondanks de ondersteunende gastrolletjes van enkele lokale gitaristen. Wie bovendien het zelfgetitelde debuut al hoorde, zal ook niet voor verrassingen komen te staan met deze nieuwe plaat. De nieuwigheid is er af en de hype die rond het debuut ontstond, zal dan ook wellicht niet meteen losbarsten voor deze opvolger. Anderzijds hoeft dat niet noodzakelijk een bezwaar te vormen, want de kwaliteit blijft hier hoog en u zal maar weinig platen tegenkomen deze zomer die u zo automatisch uw stijve Europese ledematen doen losgooien.

Het mag dus duidelijk zijn dat Assume Crash Position niet everyone’s cup of tea is. Het is een behoorlijk eenvormig album, dat in de eerste plaats bedoeld is als een weergave van de rauwe energie die het collectief live tentoonspreidt. Verrassen doet dat misschien niet meer, maar voor een feestje zorgen kan het nog steeds.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 − drie =